Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

Daaar ligt ze…

Regelmatig schrijf ik over het ziekenhuis. Voor mij is het de manier om te verwerken wat er soms allemaal op een dag gebeurt op de poli waar ik werk. Ik noem het schriftelijk puinruimen. Meestal gaat het redelijk gemakkelijk, doordat het over vreemde personen gaat en mijn gevoel niet in het verhaal betrokken wordt.
Nu mijn schoonmoeder in het ziekenhuis ligt, voelt het duidelijk anders.

Door Odette, geleden

Aanmoederen (2)

Een tijdje geleden schreef ik “Aanmoederen”. Dat heb ik geweten. Men vroeg of ik wel wist, dat Lief de klus van die fiets van mij geheel vrijwillig deed. Of ik er rekening mee hield, dat mijn zoon nu eenmaal een kind was, die op gezette tijden aandacht vraagt.

Door Odette, geleden

Ontklassen

Na een schriftelijke stilte van bijna twee weken is er weer een stukje geboren. Wanneer dat gebeurt, voelt het ook echt als een geboorte en kijk ik met een wee gevoel in de digitale wieg die beeldscherm heet. Nu het weer loopt op papier vraag ik me af, waar die stilte in mijn hoofd vandaan kwam. Ook wil ik weten waar hij zich nu schuilhoudt, dan kan ik me tenminste verstoppen, de volgende keer.

Door Odette, geleden

Kindstil

Mijn jongeman van elf is deze week op kamp met zijn groep van de naschoolse opvang. Het is meivakantie, elk jaar gaan ze een week naar zee. Nou ja een week, het zijn vier dagen. Afgelopen maandag zijn ze vertrokken en vandaag komen ze terug. Gelukkig.

Door Odette, geleden

Autobiografie

Je was groen als de lente en groen als de olijfbomen zoals ze alleen maar in Italië kunnen groeien, althans, zoals mijn herinneringen dat toelaten en die zijn selectief.

Door Odette, geleden