Leren is leuk en leren is lastig, eng en vervelend. Het is een levenslang proces dat begint bij onze geboorte en eindigt wanneer we onze ogen voorgoed sluiten. Het volgen van lessen vinden we niet altijd gemakkelijk. De les is op een tijd die ons niet uitkomt -we hebben geen zin- soms kunnen we niet met de docent overweg –die doet moeilijk- of ineens vinden we de lesstof toch niet meer zo leuk als toen we begonnen.
De wereld van de vrijmarkt is apart te noemen. Een dagje zoldervulling verkopen vereist verkooptalent en een goed inzicht in vraag en aanbod. Beide talenten zijn aan mij voorbijgegaan. Op Koninginnedag geef ik bijna alles gratis weg. Ik vind het bijna gek om voor mijn ouwe troep nog iets te vragen, terwijl de koper dat wel doet.
Mijn eerste verhaal over onze caravan wordt ook de laatste. In ieder geval voor wat betreft onze SMV uit 1978 die, terwijl ik dit schrijf, intussen onze caravan niet meer is. Zojuist schreed zij statig aan de trekhaak van een ander voertuig dan de onze, de straat uit. Ze is geadopteerd door een nieuw gezin, waarvan zij de vakantiethuishaven zal worden.
Het woord condoleren komt niet bij me binnen. Ik vang een ander woord op en het klinkt als feliciteren. “Vertelt u het haar, of zullen wij?” vraagt de andere agent. “Laat mij maar”, antwoordt mijn moeder. Nog voor ze kan beginnen onderbreek ik haar. Boos schreeuw ik tegen haar dat het klaar is met het gezeur, laten we nu die dieven vangen. Er is immers ingebroken?
“Je vader leeft niet meer, hij heeft een hartstilstand gehad” vertelt moeder klinisch. Ik antwoord haar dat ik het begrijp, ik zou me ook doodschrikken van zoveel inbrekers.
Als een fijngebouwd skelet hangen er takken met een lichte zweem van pasgeboren groen over de sloot. Langzaam geven zij druppels water af, terug naar de natuur. In de sloot zwemmen wat voorzichtige vissen om te laten zien dat de lente is begonnen, al kun je dat aan de begroeiing van de wallekant nog niet zien. Grijs en grauw is het, mist laat zich als een deken over mevrouw Ontwikkeling vallen en even ziet ze niets meer. De wereld is vertrokken, buitengesloten. Zij blijft achter, opgesloten in haar eigen hoofd.
