Ooglijk

Mijn wereld is vertroebeld en ik huil niet eens. Mijn linkeroog heeft een visus van minstens honderdvijftig procent. Daar ligt het niet aan. Mijn rechteroog doet het even niet. Nou ja, het oog wil wat, maar wordt gedwarsboomd door een weigerachtig hulpmiddel. Mijn contactlens. Het staakt en het is niet Lees verder

(T)huis

Zomaar een donderdagmorgen. Op mijn gemak tuf ik richting een collega om er koffie te drinken. Op de achterbank van mijn auto staat een doos met glaswerk dat ik niet meer gebruik. Mijn collega heeft aangegeven, interesse te hebben. Collega woont even buiten een pittoresk kunstenaars dorpje. Een heerlijk ritje Lees verder

Tijdig

Wanneer ik om half twee ’s middags bij haar arriveer,  zijn de lamellen nog gesloten. Ik haal een diepe teug adem, voel mijn borst zwellen. Op goed geluk ben ik wat eerder van huis vertrokken, met een zeurende hoofdpijn als naald van mijn innerlijk kompas. Ik pak de sleutel met Lees verder

Memoriaal

De fiere vrouw loopt langs de waterlijn. Woeste witte schuimvlokken voeren een zwanenmeer uit over haar rubberen laarzen, die kouwelijk aanvoelen maar zeer geschikt zijn om het zand mee te doorploegen. Het luide geruis van de zee overstemt haar zware gedachten. De westenwind wappert langs haar gebogen lichaam. Voorzichtig loopt Lees verder