Hoewel ik vaak een grote mond heb, ben ik diep van binnen een lafbek. Vaak weet ik het beter en loop ik over met goede raad. Werkelijk overal heb ik verstand van. Het ergste is dat ik het niet alleen zeg maar er ook over schrijf. De zelfverzekerde kennisbank Lees verder
Pietertje is bijna niet te zien en toch is hij aanwezig. Met zijn vriendjes hangt hij gezellig in een vliesje, aan een tros. Er wordt flink gelachen en gepraat. Vooral over de uitgaansgelegenheden die ze dit weekend zullen bezoeken. Midden in de conversatie begint de tros heftig te schudden. In paren van twee worden Pietertje en zijn maten gelanceerd.
“Over welk talent beschik jij?” staat er in een vrouwenblad, waarmee ik nog niet dood gevonden wil worden en toch lees. Op slag ontstaat er een opstopping in mijn bovenkamer. Gedachten die ik in de categorie “briljant” heb geparkeerd, worden door elkaar gegooid en platgedrukt door een nieuwe stroom van woordenbrij en angstige gedachten over het begrip talent.
Voor me aan de balie staat een dame, die in onbegrijpelijke taal in haar telefoon kwettert. Uit haar tas pakt ze een ziekenhuiskaartje en een doktersverwijzing. “Ik komen voor babyweggooi,” meldt ze tussen haar telefoongesprek door tegen mij. Licht gegeneerd pak ik haar kaartje en de verwijzing aan, maak de papieren in orde en nodig de dame uit tot plaatsnemen in de wachtkamer.
“Mam ik ben dertien. Doe eens normaal.” Mijn puber komt met een verhit hoofd en fonkelende ogen naar binnen gestapt. “Als het aan jou ligt, mag ik nooit ergens heen.”
