Verpest het nou eens niet!

Een hele aparte vogelfamilie zit in onze boomgaard. Zwart-wit gestreepte lijven hebben ze en een prachtige blauwe kuif. Wauw. Ik vertel er enthousiast over aan een kennis. Die gaat meteen voluit: ‘Weet je wat dat voor vogel is? Nee zeker? Een Vlaamse gaai. Een echte rover. Die eet alle kleine vogeltjes op’.
De volgende ochtend kijk ik met hele andere ogen naar het actieve stel.

Een campingstem

‘Moet jij nog steeds je korte broek an blijven houden? Niet koud dan?’
‘Nou, jullie waren echt leuke overburen, hoor!’
‘Ik weet het, jullie zijn nog niet weg’.
‘Morgen, toch?
‘Dat brood en het water kunnen uit de tas, Hans’, ja, die linkerfietstas, daar zit dat water los in’.
……………..

Badlust

Hier te zitten. Het voelt vreemd en vertrouwd tegelijk. Alsof dit gebouwtje zich mij nog moet herinneren. Ook al zijn de rieten stoelen op het planken terras allang veranderd in kaal aluminium met kunststof vlechtwerk.
Hier likte ik een ijsje in mijn geelwollen Tweka-badpakje, dat loodzwaar en grauw werd in zee. Die zee waar ik erg bang voor was. Toch erin met mijn vader, drijvend in zo’n zwarte autobinnenband in ondoorzichtig zeewater. Altijd deed ik me pijn aan dat grote ventiel, dat mijn rug schramde. Papa lachte bemoedigend naar me en ik zag zijn gouden kiezen.

Zoek mee!

Het weekje weg hadden we hard nodig na een hele nare tijding. Op zaterdag wilden we vertrekken en maakten het plan de avond tevoren de kampeerbus te vullen met alle reisbenodigdheden. Maar oudste zoon kwam onverwachts uit de hoofdstad aanrijden met twee heerlijke flessen troostchampagne. Dat hielp, maar niet voor het inruimen. We stonden zaterdagochtend op met een roezig hoofd en smeten nonchalant een en ander in het reismobiel.

Lampenkap

We hebben de Siciliaanse zondagssfeer van flaneren door Middeleeuwse straten uitgebreid geproefd. Een hete cappuccino met een toef melkschuim heeft ons een elegante snor bezorgd. Kruidige geuren waaien uit de ramen. Prachtige gevels. Velen gerestaureerd, maar de vervallen, verveloze huizen trekken mij juist meer aan. Vertellen of verbergen verhalen. Oude verhalen. Maar kom, we moeten een restaurant vinden om te lunchen.