Hondengeblaf in het dal, dichtbij genoeg om te horen, ver genoeg om te negeren. Of om te denken: als ik van zo ver kan horen, wat stil is het hier dan. Een oude Mariakapel, in the middle of nowhere, voor ons opduikend tussen stokoude olijfbomen die respect afdwingen.
Uren rijden we door desolate landschappen en dan opeens, hoog boven de weg ligt het te glimmen in de zon. Zo’n dorp dat je meteen de naam stadje geeft, in allerlei schakeringen van geel en bruin en rood. Huizen tegen de rots geplakt. Een kerktoren op precies de goede plaats. Je zou het voorzichtig willen oppakken en in een doos doen om mee naar huis te nemen. Je zou zelfs de hele weg zachtjes rijden zodat er niks door elkaar raakt.
De boeien die verderop in de zee drijven hoef ik niet te redden. Maar ze zien er zo hulpeloos uit. Ze bewegen willoos met de golven mee zonder enige weerstand te kunnen bieden.
Echtgenoot bouwt op het lege strand geconcentreerd aan de zonnetent van zijn dromen. Die bestaat uit vier loopstokken en een niet meer geheel vlekkeloos hoeslaken. Aan de hoeken bevestigt hij touwtjes, op het zand verzwaard met stenen. Het resultaat is een exclusieve oase in de brandende middag.
Soms eet ik alleen. Echtgenoot op missie voor een dag of wat. Ik op de bank, een dienblad op mijn knieën en de TV aan op een stompzinnig programma. Zelfs medische missers doen niks af aan de gamba’s die ik verrukt zit te eetpellen.
[u]Te koop biedemeierkast iets beschadigd[/u]
Wie biedt er een meier? Als ze nog bestaan, nou de gulden euro geworden is. Toch niet niks een echte ‘Biedemeierkast’, denk ik dan. Bieden met die hap. Een beetje beschadigd geeft niks. Meteen bieden, hup! Heel wat aparter dan een simpele ‘Biedermeier’.
