Een harde wind met imponerende luchten trekt haar sporen over het avondstrand van de Loire-Atlantique. Het water heeft dezelfde antracietkleur als de lucht . De wolken met witte randen lijken het spiegelbeeld van de golven met schuimkoppen. Onze bus staat met zijn neus vlak voor dit schouwspel. We ruiken de zee en voelen de wind, ook al is het hefdak naar beneden en zijn alle ramen gesloten. Alsof we in een boot zitten.
Veel dooraderde bruine benen steken vooruit op de stenen boulevard. Er aan vast in de schaduw, oude mensen, als poppen in een doos. In rijen withouten strandhuisjes, de meesten met puntdak, felblauw omrand. Die meisjesnamen dragen als Michelle, Isabelle, Barbara, Antoinette in krullerige letters onder het puntdak. Zo petieterig zijn de bouwsels dat de naam er net op past. De mensen lijken ze eerder om zich heen getrokken te hebben dan dat ze er in zijn gestapt.
Als echtgenoot middagdut na de picknicklunch, achterover met zijn hoofd op de rugzak, baal ik omdat ik vergeten ben schrijf- of leesgerei mee te nemen. De achterkant van de vetvrije net leeggegeten broodzak brengt verlossing uit mijn lijden. Op de helft van onze wandeling kan ik dan toch nog mijn drang om letters te krabbelen bevredigen. Onze gedeukte aluminium waterfles dient als schrijftafel. Een kunst op zich om op deze manier leesbare hiërogliefen te produceren.
De windstilte vanochtend voelt alsof de wereld om me heen er speciaal is neergezet. De bomen en struiken lijken van karton. Als het regende zou ik ze als elementen die slap kunnen worden en kleur verliezen meteen binnenhalen. Een enorm toneeldecor dat zo weer kan worden veranderd omringt me. Onwennig lopend langs alle zetstukken, ben ik blij als ik een vogeltje vlak voor me over de dijk zie hippen. Al schrikt hij. Toch is hij voor mij even een troostende figurant in dit stille stuk.
Beste God,
Kunt u zorgen voor de herinnering aan een groot huis met rozenstruiken er omheen? Zo’n lichtgele villa waarop altijd zonlicht valt. In de openstaande tuindeuren wapperen lange gordijnen in de wind. Mijn vader is dokter met een praktijk aan huis en we hebben een dienstbode.
