pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

Light !

Co-column geschreven door Mien en Pally (een duolightproject)

Er zijn woorden die ik niet kan horen zonder over mijn nek te gaan. Misschien omdat ze zo ongelooflijk lullig zijn en alleen bedoeld om meer euro’s uit je zak te laten rollen. Ik bedoel: Er bestaan bijna geen verpakkingen van etenswaren meer zonder de aanbeveling dat het light, gezond, minder zout, of minder zoet zou zijn. Of nog erger: zonder kunstmatige toevoegingen. Met als beloning een blauw klavertje van juf santé. Dat snap ik niet want dat klavertje vier als debielenkeurmerk vind ik nou juist een kunstmatige toevoeging

Door pally, geleden

Van de sokken!

Over mijn voeten heb ik vandaag voor het eerst sokken getrokken en die dan weer samen in laarzen geperst. Benauwde gevangenis. Definitiever kan het niet voelen dat de zomer voorbij is. Ook bij een plotseling opkomende toch nog mooie dag blijft dit onomkeerbaar. Winterstalling is winterstalling. Laat de kou maar komen, de wind opsteken, de bladeren vallen. Voor mijn part komt er nachtvorst. Mij krijg je absoluut niet meer van de sokken.

Door pally, geleden

Rottende appels en een voet

Een handvol muggen danst tussen de bomen haar laatste tango: quasi vrolijk, maar te traag om geloofwaardig te zijn. Veel vogelgeluiden zijn er niet meer te horen. Hoogstens een soort knisper-knakgeluiden. Ze doen denken aan mijn nietmachine. De vogeltjes die erbij horen vertonen zich niet. Soms het scherpe scheuren van een hoogvliegende kraai. De gevallen appels in het gras gisten zich dringend een weg naar mijn neus.

Door pally, geleden

Individu of massaproduct?

Graag denk ik een individu te zijn met zeer eigen reacties, meningen en gedrag. Dat geeft een soort van trots. Waarom kan ik niet uitleggen. Maar als ik met veel onbekende mensen tegelijk hetzelfde doe: wandelen in het bos, naar een tentoonstelling gaan of iets dergelijks dan voel ik een lichte teleurstelling. Ik wil het eigenlijk niet zien. Zelfs als ik het weet wil ik het niet zien.

Door pally, geleden

Schudden naast de kerk

De piepkleine oude kapel St. Michel waakt in het noorden van Bretagne over haar brokkelige kust met heftige ebben en vloeden. Op de begraste parkeerplaats vol kuilen gaan we alvast staan om na het avondeten meteen het concert te kunnen bezoeken dat hier wordt gegeven. Al zullen we zo meteen zeker sterk naar de crêpes ruiken die ik nou eenmaal gepland heb voor deze dag. De gezichten van het muziektrio, die ons vanaf de affiches overal in de omgeving aankeken, hebben ons hierheen gelokt.

Door pally, geleden