Ik geloof niet in geesten en wil er ook niet in geloven, want ik vind ze eng en idioot en schuif ze gewoon terzijde. Hollandse nuchterheid en geen flauwe kul. U snapt allang dat ik mezelf streng aan het toespreken ben. Soms is dat nodig. Nu.
Humoristische prikkels activeren onder meer gebieden in de ventromediale prefrontale cortex’, aldus Meneer Wiki. Wat moet ik daar in vredesnaam mee? Van zo’n uitleg word ik op slag ernstig en durf zeker drie dagen of langer niet meer te lachen. Het is net als wanneer zoenen medisch fysiologisch uit de doeken wordt gedaan. Er ontstaat spontaan een wekenlange, wat zeg ik, een maandenlange afkeer.
– Geef de hagelslag eens aan –
– Je eet toch altijd eerst een boterham met kaas en dan een met hagelslag, is er soms wat?-
– Nee, ik dacht laat ik het maar een keer omdraaien.-
– Je bent toch niet ziek? Voel even aan je voorhoofd –
– Nee –
– Gelukkig, ik maakte me echt ongerust –
– Laat me nou verdomme gewoon rustig even de krant lezen –
– Oh, sorry, hoor. Mag ik de komijnekaas?-
– Alsjeblieft –
Nog bijna slapend hijs ik me in mijn zwarte kledij: 7/8 broek, iets te wijde leren laarzen en een truitje. Als ik even ga zitten piept er aan beide kanten een stuk blote knie tevoorschijn, in een belegen al flink verschoten zomerbruin. Wel wat frivool voor de komende ernstige happening. Het is zaterdagmorgen half acht.
‘Oh, schrijf jij columns, tegenwoordig en waarover gaan die dan?’
‘Over van alles gaan ze’.
Opgetrokken wenkbrauwen tegenover mij. ‘Bijvoorbeeld?’
Ik denk even na.
‘Over mijn ergste flaters, jeugdherinneringen, dingen waar ik over struikel of die voor mijn voeten vallen, vakanties, actualiteit, fictie’.
Flauwe belangstelling zie ik opkomen in de ogen van de kennis.
‘Je gaat toch niet je flaters aan anderen, aan vreemden vertellen? Lijkt me eng, onveilig’.
