Net wil ik een restje couscous in de magnetron opwarmen of het wordt geluidloos in één klap pikdonker om me heen. Alsof ik plotseling blind ben. Het is een vreemd stille donkerte. Niet die van een gesprongen stop. Als ik richting terpboerderij naast ons kijk is het daar aardedonker en het volgende buurhuis ook. Het dorp aan de overkant van de rivier is verdwenen. De lantarens zijn uit, de maan toevallig ook.
Een mooie uitdrukking vind ik dat. Geschikt om je van alles bij voor te stellen. Je zou iemand kunnen vragen: Wil jij de helft van het bed of zal ik het in blokken van 20×20 cm snijden en die om en om neerleggen? Of: Geef even een groot mes dan snij ik het bed precies in tweeën, kun jij de helft mee naar huis nemen. Er heeft mij eigenlijk nog nooit iemand gevraagd: wil je het bed met me delen? Het antwoord zou trouwens zijn: nee, hou het maar helemaal zelf.
Je gaat met een bekende uit eten, winkelen – nee, niet shoppen – naar een tentoonstelling of wat dan ook ondernemen.
Op een gegeven ogenblik gaat diegene onder het koffiedrinken even naar het toilet en komt even later teruglopen naar jullie tafeltje. Je ervaart hem of haar even als vreemde. En plotseling zie je ouderdom, een krommere rug, erg grijze haren.
Vermoeidheid, vergankelijkheid.
In de krant vanochtend twee opvallende artikelen onder elkaar over leerlingen van middelbare scholen die andere leerlingen helpen. Drie leerlingen – met foto – doen hun verhaal. Ik ben meteen klaar wakker en met een klap terug in mijn schoolverleden. Er begint zelfs al wat adrenaline door mijn bloed stromen op dit vroege uur. Een artikel over mijn stokpaardje!
Het is half een in de nacht en ik ren de dijk op. Het holle getik van mijn eigen snelle voetstappen signaleer ik scherp en daar doorheen snijdt een geluid dat me tot op het bot raakt. Mijn oren kunnen het eerst niet thuisbrengen. Het gehuil van wolven heb ik nooit gehoord. Toch, krijg ik die associatie.
Een minuut later ben ik bij haar. Ze houdt met allebei de handen haar hoofd vast. En loopt schreeuwhuilend heen en weer voor haar huis.
