pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

Libidopleister

’Geen zin in seks? Vrouwen met libidoproblemen kunnen hun slaapkameractiviteiten een impuls geven met de intrinsa testosteronpleister.’
Zo begon het bericht op een onopvallend plekje in mijn ochtendkrant. De plaats voor het meest interessante nieuws volgens mij. Als je slist durf je er in elk geval nooit naar te vragen, was het eerste dat in me opkwam. Maar daarna begon ik het voor me te zien.

Door pally, geleden

Tovenaar

Op de tafel hangt het donkerrode dikke kleed zwaar naar beneden. Haar muffe geur van oude peuken en omgevallen koppen koffie vermengt zich met verse rook. Op elke hoek staat een wankel glaasje met sigaretten klaar. Achteloos en geroutineerd grijpt af en toe een hand er een zonder te kijken uit. Ik kijk er gefascineerd naar en zou de leeftijd willen hebben om dit ook zo te kunnen. De rookkringels volg ik verlangend met mijn ogen.

Door pally, geleden

Mistzon

De mistzon heeft het matglazen licht aangezet waar ik dwars doorheen hol. Spinnendraden versperren me teder de weg met hun parelkoorden die aan me blijven kleven, mijn gezicht vochtig maken en me aan het landschap vastbinden zonder ook maar enigszins te knellen.
Plagerig en uitdagend is hun schoonheid. Ongrijpbaar.
Verdwenen, als ik er iets van in mijn handen wil nemen.

Door pally, geleden

Internetkees

‘Zo, ik heb weer een nieuwe mail van Kees’. Mijn echtgenoot zijgt enthousiast naast zijn kop thee neer en gooit hem bijna om. ’En?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Nou, hij wil zijn geluidsinstallatie wel verkopen voor 40 euro. Voor niks toch? Ik koop hem maar compleet, dat is handig’. Ik knik – een half jaar geleden heeft onze oude versterker het begeven – ‘ Lijkt me prima!’

Door pally, geleden

Kannibaalrecept

Een onderwerp dat me niet ligt, daar begin ik niet meestal niet aan. Als een gerecht dat ik niet lust en ver van me wegschuif omdat ik de geur zelfs niet verdragen kan. Toch zal het proeven er van – misschien – wel stoer voelen. Een kleine overwinning. Ben ik in staat te relativeren en lekker op te schrijven wat ver van me af ligt? Of heb ik zo’n vastgeroeste censuur dat ik die zelfs met cola niet losgewrikt krijg?
Misschien kan ik het met poëziesaus wel klaarmaken zonder te kokhalzen.

Door pally, geleden