Een literaire vlieg

Genoeglijk zitten mijn schaduw en ik in de ochtendzon. De vlieg die eerst op ‘end’ van het boek ‘ Een Schitterend Gebrek’ zat, verschuift van ‘en’ naar ‘Een’ en verandert zo elke keer de tekst van het omslag. Vervolgens landt hij precies op de wang van Lucia, Casanova’s geliefde uit de roman.
Wat een literaire vlieg! Daar wil ik wel eens een diepzinnige boom mee opzetten.
Precies op de rode ‘k’ van gebrek gaat hij uitgebreid zijn pootjes wassen met de zorgvuldigheid van een chirurg voor de operatie.

Fotostamppot

Ik schrok er vroeger altijd van, als vrienden of familie vroegen: komen jullie een avondje? De vakantiefoto’s zijn klaar. Om maar niet te spreken over de dia’s of de super-8 films.
Nu alles gedigitaliseerd is zijn de plaatjes er al vóór dat de herinnering zich in je geheugen een plaats heeft veroverd. Soms heeft men ze al gezien als jij nog aan het uitpakken bent en ze alleen overhaast bij het thuiskomen vanuit je camera hebt gedownload en opgestuurd.

Zomerlenteblues

Een meisje kan soms opeens zo hard groeien dat het kind er in één keer uit verdwenen lijkt. Dat is mijn ervaring van de natuur vanochtend. De bomen staan er geschrokken bij omdat hun lentejeugd zo drastisch is ingekort. Als een vroege jarige, pardoes op de middelbare school geplaatst, maar nog zonder begrip waar ze mee bezig is.

Fouad : brugklas VMBO ( slot )

Ze vliegen elkaar bijna in de haren want Fouad staat al meteen klaar in vechthouding als de ‘vijand’ nadert, maar vóór ik iets hoef te doen springt de grootste jongen van de klas ertussen en drukt Fouad tegen de muur met zijn armen omhoog. Hij is zò verbluft, dat hij vergeet tegen te stribbelen. Yassar remt af en lijkt niet meer te weten wat hij van plan was. Dank je wel , Mohammed, zeg ik, prima gedaan. Jij bent sterk en dat gebruik je goed. Hij kijkt apentrots, het leren gaat hem niet zo goed af.

Fouad : brugklas VMBO ( deel 2)

Nou, ik kan bijvoorbeeld dìt doen als jij weer niet op je beurt kan wachten, als een seintje voor jou – ik trek aan mijn rechter oorlelletje –
Dat is grappig, juf! Gaat u dat echt doen?
Fouad schatert het uit.
Zijn hele lijf doet mee als hij lacht. Zijn ogen worden spleetjes.
Als hij uitgelachen is zeg ik: Weet je trouwens dat je me zelf op het idee hebt gebracht? Toen je laatst die fantastische presentatie hield over herkenningspunten, weet je nog?
Hij knikt, met glimogen.
Zullen we het de volgende week proberen?