Een engerd minder

Acteur Vincent Schiavelli, wie kent hem niet? Nee, ik kende hem ook niet bij naam, maar toen ik de foto bij het artikel zag, wist ik meteen wie hij was. Ik moest even in mijn geheugen graven waar ik hem dan van kende, maar hij was Dr. Kaufer in Tomorrow never dies, joeg samen met Patrick Swayze diverse mensen de stuipen op het lijf in Ghost en at gloeilampen in de serie Miami Vice. In ieder geval, de brave man is dood. 57 jaar is hij maar geworden.

Virus alert!

The most wonderful time of the year! Niet precies als je het mij vraagt hoor. Qua gezelligheid misschien, maar de gezondheid laat deze maand te wensen over. Hoesten en proesten voert de boventoon bij ons thuis. Als ik zelf niet geveld ben door een griepje, is het mijn man wel. Als wij er weer bovenop zijn, is het bij de kinderen weer snotneuzenfestival. Een vicieuze cirkel, gebroken nachten en chronische moeheid zijn het gevolg.

Verkeer in de huiskamer

Het is druk in de straat, ik hoor sirenes. Politie misschien? Of toch de ambulance? Als er iets gebeurt in ons dorp, staat alles op zijn kop. De mensen gaan massaal naar buiten om te kijken wat er aan de hand is. Zo ook nu. Ik vraag aan de buren of zij iets meer weten of meer hebben gezien, maar ze moeten me teleurstellen. Nieuwsgierig als ik ben, ga ik af op de drukte en de sirenes. Nu zie ik het, het is bij Peter te doen.

Botte schaats?

Heerlijk, het schaatsseizoen is weer begonnen. De komende drie maanden word ik bijna ieder weekend verwend met goedgevormde heren in strakke pakken, die zich zo snel mogelijk over het ijs bewegen. Vrijdagavond zet ik me op de bank en ik kom er niet meer af voor zondagmiddag halfvijf. Mijn moeder is nog van de generatie die met het kladblok op schoot, alle rondetijden bijhoudt. Nu ben ik gek op schaatsen, maar zover ga ik niet.

Geweld uit onverwachte hoek

Het schijnt droevig gesteld te zijn met het respect in de trams. Roken waar het niet mag, niet op staan voor de oudere medemens, stoelen bekladden of zwartrijden. Niet dat ik het ooit heb gezien hoor, ik heb namelijk in heel mijn leven welgeteld drie keer in een tram gezeten. Het is dus maar van horen zeggen. Wat ik echter nog nooit heb horen zeggen, is dat er geweld wordt gebruikt door de trambestuurder en laat ik dat nou toevallig wel hebben gezien in een van mijn drie tramritjes.