“Prinses voor een dag”, prijkt er op de envelop. Oké, mijn aandacht is getrokken. Wie wil er nu geen prinses zijn. Je bent een vrouw, of je bent het niet. Gretig trek in de envelop open en lees dat ik ben uitgenodigd op Paleis het Loo. Een grote grijns verschijnt op mijn gezicht.
Overdag lukt het me aardig er niet teveel bij stil te staan. Ik doe gewoon mijn werk en probeer me niet af te laten leiden door de onverschilligheid van de andere bemanningsleden. Maar ’s avonds voelt het anders. Iedere avond loop ik op het dek en kijk ik naar boven. De hemel staat vol met sterren, mijn hoofd vol met gedachten.
Emigreren? Weet je zeker dat je dat wilt? Ik ben juist altijd jaloers op jou. Heerlijk in de stad, alles bij de hand, altijd wel wat leuks te doen. En dan praat je over emigreren? Naar ons dorp nog wel? Nou lieverd, ik vind het niet slim, maar wil je er best bij helpen. Het vereist wat aanpassingen hoor, dat kan ik je vast vertellen. De inburgeringswetten van een dorp liegen er niet om, maar ik zal je vast een beetje op weg helpen.
25 jaar geleden. Als de dag van gisteren. Ik loop op het schoolplein van de kleuterklassen, een beetje onwennig nog. Net vier jaar geworden en klaar voor de basisschool. Ik wil een grote meid zijn, maar ik ben bang en onzeker. En dat wordt snel opgemerkt door de andere kinderen, vooral door één meisje. Ze nijpt me. Zo ook de volgende dag en de volgende. De ene keer harder dan de andere. Doodsbang ben ik voor haar. Het gaat zo ver, dat ik andere kinderen moet vragen voor mij een puzzel uit de kast te pakken, omdat ik niet voorbij haar durf.
Ambtenaren. Klerelijers! Zo, dat lucht op. Ik wil ze niet allemaal over één kam scheren hoor, maar typisch is het wel weer. Als ze nog maar dénken dat ze moeten werken, krijgen ze het al Spaans benauwd. En als je er dan nog iets over durft te zeggen, dan heb je de poppetjes helemaal aan het dansen. Nee, ik wil echt niemand op zijn teentjes trappen, ik leef er immers met een samen, maar oh oh oh wat kan ik op ze schieten momenteel.
