Na een lange rit van bijna vier dagen stapt Kees uit de vrachtwagen van zijn oom en komt er een einde aan de lift. Het einddoel is bereikt, de Italiaanse stad Florence. Het oponthoud bij grenspost Vipiteno heeft bijna één extra dag gekost. De vakantie van Kees kan nu eindelijk beginnen. Na een moeizaam eindexamen en een verbroken liefdesrelatie is Kees toe aan rust en vrede. Hij is een gezonde knaap van negentien en de wereld ligt aan zijn voeten. Wat kan hem gebeuren? Kees is een verschijning. Hij ziet er sportief uit in zijn korte groene kakibroek met legerprint en wit t-shirt met korte mouwen. Zijn bruine armen, benen en snoet steken mooi af tegen zijn zomerse outfit. Op zijn frisgeschoren hoofd draagt hij een petje, als bescherming tegen de zon. Het goddelijk lichaam van Kees is afgetraind en stevig gespierd. Jarenlange hockeytraining heeft hem gezegend met ballonkuiten en een kippenkontje. Apetrots is Kees. Een maand geleden doorstond hij de selectieprocedure van de Katholieke Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Een brugklasdroom kwam uit. In de toekomst zal hij sportleraar worden, vast en zeker.

Zijn oom heeft hem afgezet bij het station van Florence. De avonturenreis kan beginnen. Flink zet Kees de pas in. Het aluminium frame van de grote rugzak prikt in zijn rug en de geitenwollen sokken kriebelen in de bergschoenen. Bijna op iedere hoek van de straat wordt hij nagekeken, vooral door mannen. Die zijn in de wijk rondom het station volop aanwezig. Het laat hem koud. Hij is veel meer benieuwd naar de mooie Italiaanse vrouwen. Maar waar zijn ze? Le belle donne?

Een grote kerk met plein, grasveld en fontein ervoor, trekt zijn aandacht. Het is de Santa Maria Novella. De houten bankjes rondom het plein zitten vol mensen. Er heerst een vrolijke sfeer. Hoge schelle geluiden van spelende kinderen klinken in de lucht. Kees ploft neer op één van de bankjes om even op adem te komen. Midden op het grasveld klinkt plots een enorm gekerm. Twee hondjes lukt het niet op z’n hondjes. Ineens staan ze met de konten tegen elkaar gekeerd. Ze zitten letterlijk en figuurlijk aan elkaar vast. Een omstander gooit een emmer water over de hondjes heen en bevrijdt ze uit hun lijden. De reu druipt af met een enorme rode kegel. Je zult het maar hebben als reu, last van je Santa Maria Novella.

Kees zwoegt verder door Florence. Al snel heeft de zon haar hoogste punt van de middag bereikt. Het is bloedje heet. Zevendertig graden Celcius is toch iets te veel van het goede. Hij besluit de eerstvolgende kerk te bezoeken. Kerken zijn namelijk koel en gratis toegankelijk en je hoeft er niets te drinken. Het wordt de San Lorenzo. Amper twee seconden binnen wordt Kees aangesproken door een klein mannetje in net pak met witte boord. Die gebaart met wuivende wijsvinger dat hij iets doet wat niet mag. Druk nee schuddend met zijn hoofd strijkt hij over de benen van Kees en knijpt hem in zijn arm. Vervolgens wijst hij naar een klein bordje bij de entree. Kees begrijpt het. Het is niet toegestaan om met onbedekte armen en benen de kerk te betreden en maakt aanstalte om naar buiten te lopen. Maar dat staat het kleine mannetje niet toe. Hij trekt Kees amicaal naar zich toe.

In gebrekkig Engels legt het mannetje uit dat hij kapelaan is en dat hij voor deze keer de foute kleding door de vingers zal zien. Sterker nog. Hij zal Kees een rondleiding geven door het heilige der heiligen. Vol trots wordt hij door de prachtig mooie kerk geloosd. Overal krijgt Kees tekst en uitleg, in Italiaans en gebrekkig Engels. De kapelaan murmelt wat over Medici, Brunelleschi, Donatello en Michelangelo, allemaal namen die Kees niets zeggen. Af en toe kletst de kapelaan met zijn hand op de armen en benen van Kees. Een beetje maf vindt Kees, maar het hoort ongetwijfeld bij de open en vriendelijke volksaard van de Italianen.

Nog één bijzondere plek wil de lieve kapelaan aan Kees laten zien. Heel speciaal. Daarvoor maakt de kapelaan eerst het rode koord los dat voor het altaar is gespannen. Achter het altaar bevindt zich een ruimte afgeschermd door een zwaar roodfluwelen gordijn. Achter het gordijn bevindt zich een hoge ruimte met glazen deuren, een soort serre. Door het glas ziet Kees een kleine giardino met prachtige struiken en fel gekleurde bloemen. Achter hem hoort hij de kapelaan het gordijn zenuwachtig sluiten. Vreemd, denkt Kees. Als Kees zijn fototoestel te voorschijn haalt om een foto te maken voelt hij plotseling een klam handje over zijn bovenbeen glijden. De hand kruipt langzaam omhoog. Achter hem hoort Kees de kapelaan geil en hijgerig ademhalen. Alle alarmbellen gaan onmiddellijk af. Met de hand voor zijn klokkenspel duwt Kees verontwaardigd de kapelaan van zich af en rent zo snel ie kan de kerk uit. Plagerig prikt de zon hem buiten in zijn gezicht. San Lorenzo! Waar haalt die kapelaan het in hemelsnaam vandaan om zijn goddelijk lijf zo ongevraagd en brutaal te betasten? De viespeuk.

[b][url=http://4.bp.blogspot.com/_ahLRfK_wIWY/Skb2gCcTy9I/AAAAAAAAAhI/bFyjmGiZ_NM/s320/two_dogs_fucking.JPG]Mien Avventura[/url][/b]

[img align=left]http://farm3.static.flickr.com/2580/4008198737_93fe25f017.jpg[/img]


Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

9 reacties

SIMBA · 23 juli 2011 op 09:09

Een beetje suf einde, of komt er een vervolg?

pally · 23 juli 2011 op 15:22

Ik vind het een grappig stukje, Mien. Op de een of andere manier doet je manier van schrijven net als bij de vorige, mij aan een ouderwets stripverhaal in zwart-wit denken. Het verhaal van een keurige naieve jongen uit de jaren ’50.
De extra V in de titel is zeker een vakantiebonus? 😉

groet van Pally

DACS1973 · 23 juli 2011 op 18:14

Doet in de verte denken aan [i]Wolf[/i] van Gerard Reve. Daarin is de hoofdpersoon ook zo’n vreselijk naïeve jongen.

O ja, een kippenkontje, dat ken ik in een andere betekenis. Dat was toch wat die vetkuifjongens vroeger op hun achterhoofd hadden, doordat ze hun haar zo straks achterover kamden? Inspektor Derrick had dat ook.

WritersBlocq · 24 juli 2011 op 01:19

Bij mij kan dit stukkie niet kapot. Heerlijk, lezen en voelen over Florence. Die stad heeft een speciaal plekkie in m’n hart.

Leuke column, Mien!

@ Pally: [quote]De extra V in de titel is zeker een vakantiebonus[/quote]
Nee, das gewoon Italiaans 😀 En in Italië krijg je altijd een bonus, áltijd. Ga d’r eens heen met je camper, en schrijf erover 🙂

Groetjes, Pauline.

pally · 24 juli 2011 op 11:11

Wb, kijk eens even wat columpjes terug, daar staan ze al 😀
Sorry Mien…voor het buiten de paden treden :oeps:
Pally

Harrie · 24 juli 2011 op 12:52

Wow, I’m glad this doesn’t happen in an Anglo-Saxon church. Florence is a great city though.

Tom (in absence of Harrie and Mark)

arta · 24 juli 2011 op 13:08

Mooi stuk, Mien!
Die reacties: Zó grappig!

Mien · 26 juli 2011 op 00:00

Dank voor jullie reacties. Kees is inderdaad een beetje naïef. :hammer:

Mien

Ontwikkeling · 26 juli 2011 op 11:09

Het einde zag ik ff niet komen zeg! Pffff.
Goed verhaal!
[quote]Je zult het maar hebben als reu, last van je Santa Maria Novella.[/quote]
:hammer:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder