Ieder z’n meug maar met voetballen heb ik niet veel. Ik begrijp niets van die sport behalve dat er meer geld dan ballen in omgaat. Toevallig staat de zender op voetballen. Alhoewel, zo toevallig is dat ook weer niet want als ik 10 keer doorzap zie ik negen keer van die kereltjes achter een bal aanjakkeren alsof die bal de formule voor het eeuwig leven bevat.
Ze gaat nog altijd elke week twee uurtjes zweten en betaalt daar zelfs voor. Sporten is gezond en je blijft er jong bij (zeggen ze). Het is een verslaving die nooit meer over gaat of toch wel?
Het is zaterdag 7 februari 2004, en het lijkt in eerste instantie een dag te zijn als zoveel andere dagen. ’s Morgens eerst rustig bijkomen voor ik op een ontbijt met krantje ga aanvallen en daarna de wekelijkse gang van boodschapjes doen.
De koffiekan hadden we niet meegenomen naar Tilburg. Een fanatieke Heerenveen-supporter verafschuwt mensen die een dergelijk attribuut meenemen naar een voetbalstadion, zo dachten we. Op zich een terechte conclusie, ware het niet dat er binnen de gelederen van fantieke Heerenveen-supporters een geheel nieuwe stroming is ontstaan. Een stroming die zich niet gemakkelijk laat omschrijven en die tot nog toe niet door de buitenwacht is ontdekt.
Pleuro staat voor de hoofdingang van het stadion in Waalwijk. Het is 21 december 2003, anderhalf uur voor het begin van de wedstrijd tussen RKC Waalwijk en Feyenoord. Een portier maakt zich wat breder, niet van plan het dametje naar binnen te laten. “Maar ik ben pleuro”, zegt ze manmoedig. De portier lijkt nauwelijks onder de indruk: “Die van die flauwe column op columniks.en.el?” “Inderdaad! Dat ben ik!”, bekent pleuro.
