Beste F. de H te A,
Omdat ik weet dat u liefst anoniem blijft, gebruik ik uw initialen, tenslotte hoeft niet iedereen te weten dat u Foppe de Haan bent, trainer van sportclub Heerenveen. Enige weken geleden ontving ik uw brief, ik heb me eerst meer in deze zaak willen verdiepen, omdat ik ook wel inzag dat het een zeer gecompliceerd probleem is.
Lieve Mona,
Ik schrijf je deze brief vanaf het toilet in het een filiaal van de V&D (eentje die nog niet gesloten is) Mijn vrouw is ondertussen op jacht naar wat kerstkoopjes voor de komende kerst. We zijn drie uren geleden hier binnen gekomen, maar ik durf er niet meer uit. Ik schaam me. Diep. Heel diep. Op dit moment ben ik hoofdtrainer van een club uit middenmoot van de Holland Casino Eredivisie. We hebben heel succesvolle jaren achter de rug en nu gaat het een beetje minder. In de competitie gaat het dramatisch slecht en ook de wedstrijden om de Amstel Cup waren om te janken. We bakten we er helemaal niets van.
Hij was de ster van het recreatieteam volleybal.
Altijd de perfecte outfit. Knie- en elleboogbeschermers, net uit de handwas. En zijn kleding zonder ook maar één kreukje. Leiden was dan ook behoorlijk in last wanneer we eens een ander clubshirt aanmoesten. De coach kon dan behoorlijk op hem inpraten, omdat het anders ten koste zou gaan van zijn prestaties in het veld.
Twee weken geleden had ik ’s maandags last van mijn enkel. Verleden
week maandag had ik last van mijn knie. Deze week had ik op maandag
last van mijn rug. Wat is er toch aan de hand ? Het lijkt wel of ik
aan het syndroom van Johannes Paulus lijd: langzaam aftakelen zonder
het je zelf bewust te willen zijn.
Op weg naar mijn bed heb ik daarnet nog even de TV opgezet. Veel was er niet meer te zien, maar op de Duitse zender was toch iets merkwaardig herkenbaars aan het gebeuren. Twee doodserieuze mensen waren aan een tafeltje ‘semmsen’ aan het spelen.
