Je lichaam delen is geen kunst, dat doe je dagelijks. Nee, niet gelijk zó denken, ik hou het simpel. Je geeft iemand die hulp nodig heeft bij het oversteken een arm (en pakt niet haar handtas af) en deelt zo je lichaam. Of je biedt troost door iemand die verdriet heeft in je armen te sluiten. Er bestaan allerlei manieren en vormen om te lichaamdelen, ja, ook zó.
[i]Een co-column geschreven door Fred en Mien.[/i]
Ze is amper terug of er gebeuren weer rare dingen in dit land. Alsof de duvel er meespeelt natuurlijk, of anders Allah wel. Ik heb het natuurlijk over de Somalische Ayaan Hirsi Ali. Trouwens niet eens haar echte naam, maar dat even terzijde. En inderdaad met de toevoeging ‘Somalische’. Dat is niet raar, maar schijnt zo te horen.
Hij zit heerlijk de nieuwe stoel. Gelukkig waren de woonboulevards gisteren open, zoals gewoonlijk op tweede kerstdag. Normaal is er geen donder te doen op een zondag.
De regen klettert tegen de ramen. Druppels glijden, soms loodrecht en af en toe zigzaggend, omlaag. Ze maken het glas mat zodat de herfstkleuren in de tuin zich lijken te vermengen. De man achter het raam ziet het fascinerende schouwspel wel maar kan er niet van genieten. Vroeger wel, maar toen was alles anders. Toen was ‘alleen’ nog ‘samen’.
Zou u willen voortleven als symbool, of als martelaar, nadat de
grondwezens uw huid en botten te lijf gaan? Nadat u niet meer bent dan
een hoopje as in een stijlvolle urn met een mooi kaarsje erbij?
Symbool van de vrede, van pacifisme, van zinloos geweld, van Neerlands
enige hoop, áls u nog maar had geleefd? Als symbool voor de
zinloosheid van de stropdas?
