Een paar weken geleden…zap, zap. Verdomme is de tietenshow op SBS6 al afgelopen!? Dan maar een herhaling van Nova. De heren Koenders en Dittrich, zojuist teruggekeerd van een studiereis door Oost-Congo en Burundi, doen verslag van hun ervaringen.
In het centrum van Arnhem, verdomme! In het centrum van een drukke stad. Niet op een achteraf landweggetje waar die smerige etterbak hooguit een boom zou kunnen hebben ontworteld alvorens zichzelf voor eeuwig naar de Grote Racebaan te jakkeren. Of een verlaten industrieterrein waar hij zich in de gevel van een fabriekspand naar de eeuwige pitstop had kunnen accelereren.
‘Je moet een column schrijven, Suus.’ Ik heb het de afgelopen dagen meerdere malen gehoord, van vrienden, kennissen en zelfs van wildvreemden. Ik ben echter van mening, dat je dan wel wat moet hebben om over te schrijven! Kijk naar de grote columnisten: ze hebben allemaal een spannend beroep, een interessant leven en/of een uitgesproken mening.
Een week voor de start van het EK begon de pret al. Voor er ook maar een keer afgetrapt was kwam de halve TV programmering al uit Portugal. Daarin werd voorbeschouwd, werden tactische concepten besproken en gegoocheld met Nederlandse spelersnamen. Fantastische TV. Omdat ik werkelijk geen idee had waar het over ging. En dat heb ik zo gehouden. Nog steeds weet ik niet wat de beruchte ruit was, waarom Davids altijd met een motorbril rondloopt, wie Robben is. Maar mensen van wie je dat het minst verwacht wisten dat wel.
“Ach,” suste mijn vriendin. “Soms heb je van die dagen.”
Jahaa. Ik weet dat veel mensen dat hebben. Maar niet ik. Ik heb van die wéken. Een van mijn langste relaties is namelijk die met Murphy. Dikke maatjes, is hij met mij. Ik kan hem alweer een stuk minder waarderen. Maar ja, zijn wil is nou eenmaal wet. Doe je niks aan. Dus probeer ik dat ook niet eens. Ik zie wel wat er op me af komt.
