Als de dood…

De dood. Hij hoort bij het leven, zoals geboorte.

En toch kunnen we de dood maar niet doorgronden en aanvaarden. We blijven het zien als iets oneerlijks, iets wat niet mag gebeuren. Vooral niet als mensen nog op een leeftijd zijn, dat ze gewoon blij en gezond moeten mogen zijn.

Ruim 14.500 sokken later…

Nog steeds klopt haar hart als ze weet dat hij thuis komt.
Ze heeft jaren verlangend gewacht tot de tijd rijp was. Als tiener van amper 12/13 jaar was ze al hopeloos verliefd op die ene, toen nog onbereikbare man. Zij werd door hem gezien als een giebelende vervelende puber, die hij les moest geven. Als hij al naar vrouwen/meisjes keek met mannelijke ogen dan viel zij absoluut buiten de boot, hij zag haar niet. En dat wist zij.

Somberman

Welkom in de wereld van werklozen.
Ontelbare sollicitatiebrieven heb ik al geschreven, maar nog steeds zit ik thuis. Bijna een jaar werkloos te zijn.
En iedere keer als ik lees of hoor dat er mensen moeten afvloeien omdat het bedrijf verliezen maakt, dan denk ik: Daar gaat mijn kans op de arbeidsmarkt.