De klok slaat twaalf. En de dertiende slag laat eeuwig op zich wachten. Ik keer terug en begin bij een. Het leven is een in een telkens andere vorm gegoten herhaling. Ik klamp me vast aan iets dat grijpbaar is: wellicht de seconde wijzer.
Het schooljaar is alweer een tijdje bezig. Tijdens deze periode van bezinning en rust keek ik gisteren naar de ‘Marokko home-video’. Ondanks de kille donkere avond kreeg ik een warm gevoel van binnen. Het moment waarop ik mijn dierbare oma de nieuwste danstechnieken bij probeer te brengen, met Will Smith op de achtergrond, zit voor eeuwig gegrift in mijn geheugen. En dan noemen ze ons ouderwets. Een terugblik.
Een gedroogde rozijn vermalen met fijn gesneden koriander heeft meer te melden dan de meeste horeca-portiers. Bij het zien van licht getinte jongens met zwarte krulletjes, zie je ze al moeilijk kijken. Ze pijnigen hun hersens om hele volzinnen te formuleren om de jongens de toegang te kunnen weigeren tot het etablissement. “Je moet een pasje hebben”, is een bekende zin waarop dagenlang wordt geoefend.
Denk ik eens ‘rustig’ een stukje te gaan fietsen, totdat ik allerlei scheldwoorden hoor. Ik kijk om me heen, maar zie niets. Ik rij gewoon door, en zie opeens twee mensen op de straat staan. Ik hoor ze naar elkaar roepen.
Nog maar twee weken te gaan.
Eigenlijk nog minder dan twee weken heb ik de tijd om mezelf mentaal te gaan voorbereiden op hetgeen dat komen gaat.
Op 11 november zal, zoals ieder jaar, voor mij het startsein worden gegeven voor een periode van algehele volkshysterie die wij met z’n allen graag omschrijven als “ De feestdagen “.
