Ik kwam Ber tegen in de bouwmarkt. Ik zocht naar strips om een lastige hoek van het laminaat af te werken. Ber had een lorrie met balken, planken een rol gaas en bakken met spijkers en schroeven. Wilde hij een tuinhuis bouwen? Maar waarvoor was dat gaas dan?
[i]Luchtbrug naar Irak[/i]
‘Wij moeten naar Irak’, zegt Michiel als hij de tent binnenloopt.
‘Irak?’, vraag ik.’ Is dat niet vlak bij Leeuwarden? Ze zijn daar toch iets aan het zoeken?’
‘Ja, Kievitseieren’, zegt Dirk. ‘Maar het ligt niet bij Leeuwarden hoor. Iets zuidelijker geloof ik.’
‘Niet Zuidelijk, Dirk’, zegt Michiel.’Oostelijk’
Het was zaterdag. Ik was druk bezig. Toen ik naar buiten liep om een hoop troep in de container te gooien stond Connie te praten met Spicht. Ze heet Jenny weet ik inmiddels, maar in gedachten noem ik haar nog steeds zo.
‘…is heel aardig…’ hoorde ik Spicht zeggen.
Ze stond alleen bij de heg achter het huis. Vlakbij het gat. Willem morrelde aan de achterdeur.
We zaten samen voor de tv. Connie en ik. We keken Hokusai Bon. Het was niet te geloven. Het was zaterdagmiddag half drie. Een fatsoenlijk mens is dan bezig in de tuin, prutst ergens wat in huis of valt zijn vrouw lastig maar kijkt niet naar een kinderserie op tv.
Er stopte een grote Amerikaan voor het huis van Willem. Het was zo’n bak waarmee je je niet met goed fatsoen op de weg kunt vertonen. Je wordt gelijk gearresteerd omdat je de eerste de beste milieu activist een acute hartstilstand bezorgd. A-sociaal groot, goed voor twee parkeerplaatsen. Een eerste klas benzineslurper. Het ding veerde lichtjes in z’n vering toen hij tot stilstand kwam.
