Jubileum. In dienst van lijf en leden heb ik twintig jaar suikerziekte, oftewel diabetes 1. Dat betekent prikken en spuiten. Dit jubileum stemt mij droevig en blij. Droevig, omdat ik voor altijd opgesloten zit in een chronische ziekte die mij dwingt tot waakzaamheid en discipline. Blij, omdat wilskracht, medische vooruitgang en de steun van dierbaren, suikerziekte voor mij draaglijk houden.
Haastig trek ik de voordeur dicht. Handschoenen aan, het is koud buiten. Ik steek mijn fietssleutel in het slot en klap de standaard in. Heel even sluit ik mijn ogen en bereid me mentaal voor op wat komen gaat. Ja, ik ben er klaar voor. Het is elf minuten voor acht. Ze kunnen hier ieder moment zijn.
De deur kraakt zacht. Ik ram op de lichtknop en verwijder de deken met een ruk van het bed. De beide mannen die erin liggen, grijpen van schrik naar hun geslacht. Ik ben ze zat. En dat zullen ze weten ook. Mijn stem woekert op stormkracht en ik stort me midden op het bed. ‘Wakker worden, luie donders!’
“Je zal net als hem naar het licht toegroeien, met een sterke schors die je beschermt. De buitenwereld zal deze beschimmelen, maar treur niet, je ware wortels zitten te diep onder de grond om ze te kunnen treffen. Tenzij een storm hen doet steigeren van wanhoop, wanneer ze losbreken en hun gevoeligheden tonen. Liefdesschichten kunnen fataal zijn, maar ooit zal je weer leven, ook al zijn je bladeren verkoold.”
