‘Ik ben zo zenuwachtig en voel me depressief vandaag.’ Krijg ik te horen als ik binnen stap in de wereld van mensen die anders zijn.
‘Ach, Margriet dat geeft niets, dan ga jij gewoon een beetje depressief lachen’, zeg ik terwijl ik een arm om haar hen sla. Ik zie een lichte beweging rond haar mondhoeken. Het lijkt op een lachje. ‘Ja, jij hebt makkelijk praten’, probeert ze nu verdrietig. ‘Jij bent altijd vrolijk en gelukkig, jij hebt een huis, een man en kinderen.’
Voor mij is dit al niet meer zo vreemd, want dit is helemaal de stijl van Margriet. Margriet is geen 25 jaar meer, zij is bijna het dubbele. En dit telt voor haar, want in leeftijd wint ze het altijd van mij. Het voelt voor haar veilig, dat ik haar nooit kan inhalen. Margriet heeft een verstandelijke beperking, voor mij is zij gewoon een beetje anders.

‘Margriet je moet nu wel opschieten, want de bus komt er zo aan.’
‘Oh, echt? Nu wordt ik helemaal zenuwachtig, ik weet ook niet of ik mee wil hoor!’ zegt Margriet.
‘Jij gaat gewoon mee en wij gaan lol maken Margriet’, sus ik haar. Het is voor haar moeilijk om zich iets voor te stellen wat ze niet kent, zij wil vastigheid. Elke verandering in haar dagelijkse patroon maakt haar angstig.

Margriet is (h)eerlijk, de eerste keer dat ik in de woongroep op visite kwam was zij heel duidelijk naar mij: ‘Wie ben jij nu weer? Als je maar niet denkt dat ik jou iets ga vertellen.’
Zo simpel was en is het voor haar. Zeggen wat je denkt en voelt. Tegenwoordig springt ze blij op als ik binnenkom en vraagt zij: ‘Jij blijft toch wel altijd bij ons? Niet ontslag doen hoor.’
‘Als jij dat wil, blijf ik hier altijd komen.’ Vrijwillig en met veel plezier, denk ik dan. Ik wil deze uren niet meer missen.

Vanavond gaan wij feesten in de grote stad, een van de bewoners is jarig en viert dit uitbundig, je wordt tenslotte maar eens in je leven veertig.
Een voor rolstoelgeschikte touringcar zal ons brengen naar een dinershow. Een groep van vijf bewoners en alle begeleidsters die elke dag voor die bewoners zorgen. Een bijzonder stel lieve mensen, die onbetaalbaar zijn.

Voor de deur van het partycentrum begint de show al en Margriet kan niets zien, omdat zij klein is en wij achteraan staan. Dan is zij slim en tikt de mensen op de schouder en zegt: ‘Mag ik er even langs, want ik ben verstandelijk gehandicapt’, in een paar tellen staat mevrouw Margriet lachend vooraan. Verstandelijk gehandicapt betekent niet dat je niet slim kunt zijn.

Wij dansen, eten en de hele avond door laat Margriet haar depressieve lachje zien, zij straalt als een zonnetje. En ik straal mee, genietend van en met deze mensen op een mooie avond.


pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

10 reacties

SIMBA · 27 april 2007 op 13:05

Heerlijk verhaal pepe. Als vrijwilliger kun je veel meer genieten van dit werk, als vaste begeleider zit je zo vast aan allerlei dingen en moet je -vind ik- teveel met dossiers en vergaderen bezig zijn, ipv gewoon lekker met de mensen bezig zijn.

Mup · 27 april 2007 op 16:00

Ik heb meegelachen, gewoon een big smile zonder negatieve gedachten, heerlijk!

Groet Mup.

KingArthur · 27 april 2007 op 16:20

Begrijp me niet verkeerd maar ik zou willen dat ik zo depressief kon zijn als Margriet dat soms is. Dan zou er tijdens zo’n periode tenminste nog wat te lachen zijn.

Li · 27 april 2007 op 22:51

[quote]Tegenwoordig springt ze blij op als ik binnenkom en vraagt zij: ‘Jij blijft toch wel altijd bij ons? Niet ontslag doen hoor.’[/quote]

Wat een overwinning is dat he! Heerlijk als je het vertrouwen kunt winnen en iets voor iemand mag betekenen. Prachtig Pepeverhaal.:kus:

Li

pally · 27 april 2007 op 23:27

Ach , wat een mooi positief verhaal, Pepe,over hoe je kunt omgaan met ‘andere’ mensen op een natuurlijke , warme en humorvolle manier!

groet van Pally

Trukie · 28 april 2007 op 10:33

Pepe wat heb je dit prachtig beschreven. De liefdevolle blik waarmee je naar haar manier van handelen kijkt. Iderdaad, deze mensen zijn eerlijker dan de meesten om ons heen. En daarom hebben ze ook zo vaak gelijk.

schoevers · 28 april 2007 op 11:17

Heerlijk verhaal en mooi geschreven.

WritersBlocq · 28 april 2007 op 12:23

Wat fijn, dat je weer een wereld opleukt en verwarmt, en er over schrijft :kus:

arta · 28 april 2007 op 21:32

Een heerlijk verhaal met zoveel betrokkenheid toch objectief beschreven!
Móói!
🙂

KawaSutra · 29 april 2007 op 03:09

Kijk, daar word ik nou weer helemaal warm van. Die kleine lichtpuntjes in ons bestaan laten de kern zien van ons samen-leven. Mooi Pepe.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder