Ondanks dat mijn vrouw 13 maart een volledige nieuwe knie krijgt en dus voor zeker een week het ziekenhuis in verdwijnt, krijg ik ineens nare visioenen. Zat net de krant te lezen wat er zoal mis kan gaan in de ziekenhuizen, omdat de heren artsen lekker bonje maken onderling. Een man zou geopereerd worden aan een blinde darm maar door miscommunicatie met de huisarts werd hij voorbereid voor een hersenoperatie omdat ze in zijn anamnese (zeg maar ziekenrapport van de patiënt) zagen dat die man epilepsie had en niet bepaalde medicatie mocht hebben. En die lieverd kwam alleen voor een blindedarmoperatie. Gevolg vier dagen in zware coma, en als je al die vergissingen zo leest, ben ik ineens een stukje vreugde kwijt van de mededeling die ik kreeg gisteren toen ik hoorde dat het nu definitief was dat mijn eerste boek uitgegeven zou worden. Ineens was daar die schaduw van de angst vanmiddag.
Terwijl de zon doorbrak ondanks de storm hier kom ik van binnen niet echt tot rust,. Zelfs mijn kamillethee helpt niet echt. Maar zolang vrouwlief er in gelooft blijf ik haar steunen, ze heeft er al zo lang op gewacht en de pijn is soms zo erg, dat ze niet eens durft op te staan. En als je nodig naar de wc moet is dat een handicap geloof mij maar.

Of ik lees gezellig ( nou …gezellig) dat iemand op de eerste hulp wordt geholpen voor hartklachten, hup aan de monitor, terwijl ze alleen haar teen niet meer kon bewegen omdat daar een ijskast op was gepleurd. Teen gebroken, geen nood mevrouw, u krijgt gelijk een revisie aan het hart u bent hier toch!!

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik heb in het verleden altijd zelf mijn anamnese bekeken of alles wel klopte, maar dat komt misschien omdat ik in het verleden met verpleegkundigen heb samengewoond en daar de nodige verhalen wel eens van gehoord had. Hoe iets mis kan gaan in een ziekenhuis. Dus echt niet alleen in Amerika, alhoewel ze hier in Nederland ook die schadeposten maar eens wat hoger moeten laten worden, niet zo achterlijk hoog als in de U.S.A. want daar ben je gelijk miljonair, maar toch.

Wij betalen ons allemaal blauw aan de zorgverzekering, te veel als je het mij vraagt, want die salarissen van artsen zijn ook niet zo weinig. En dan nog maken die gasten bonje in het ziekenhuis wie of wat welke patiënt mag helpen of opereren, Het lijkt Grace Anatomy wel. Maar dan zonder de seks.
Dat stond er niet bij..Logisch. Maar nu is het wel zo, wij hebben in januari dat pre-op gesprek gehad, zeg maar voor de operatie komt zo’n witjas even alles met je doornemen voor de echte opnames, die zou waarschijnlijk in eind januari begin februari komen.

Totdat vrouwlief niets meer hoorde, wij gebeld, nog naar een ander ziekenhuis als een soort second opinion en die hadden geen wachtlijst, nee maar die stuurden ons ook weg met de mededeling “kom over twee maanden maar eens terug dan kijken we wel even verder” Schiet lekker op zo..

Ik werd boos uit onmacht, had de verzekeraar het voor het zeggen en de artsen die zomaar een operatiekamer konden sluiten? Ja, ja en nog es ja.
Totdat ik tegen vrouwlief zei “Bel die bemiddelingsmuts op, en anders het ziekenhuis weer, ik schrijf een brief naar de raad van bestuur en ik zoek de media op, dit wordt mij te gek, een arts die denkt dat hij God is. Zoveel mensen op een wachtlijst , ik weet niet hoeveel telefoontjes, omdat je toch een planning voor je vakantie moet maken, dachten wij.
Maar dat dreigement met de raad van bestuur en de media deed wonderen, vanmorgen kreeg ik een telefoontje dat mijn vrouw op 13 maart opgenomen werd en de 14de werd zij eindelijk aan haar knie geopereerd.

Dus zit je met een probleem bij een instantie, dreig gewoon met de media, raad van bestuur, en ineens kan er van alles. Maar ondanks dat is het toch te triest voor woorden dat artsen elkaar de keet uitvechten voor wat dan ook, want dat is zelfs de arts soms niet duidelijk merk ik aan de antwoorden die ik lees in de interviews. Het gaat hier op prestige, geld en aanzien, en vooral die witte jas….Dat zal het zijn. Nou die pleur ik netjes in mijn wasmand. Ik ben blij dat mijn vrouw eindelijk geholpen wordt, het zwaarste is de revalidatie, maar dat ziet zij gelukkig als een soort vakantie, omdat ze dan van alle pijn af is, en het vooruitzicht dat ze weer normaal kan lopen maakt geestelijk een hoop goed.
En nou maar hopen dat de artsen zo bijdehand zijn om die wachtlijsten wat in te krimpen voor die andere patiënten die zo lang moeten wachten.


klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

3 reacties

Joy · 8 maart 2007 op 21:56

In Belgie kon ze meteen terecht. Dat schijnt de verzekering ook vaak te vergoeden.

En hoe heet je eerste boek?

arta · 9 maart 2007 op 11:21

Artsen zouden inderdaad geen fouten moeten maken, maar van de andere kant blijven artsen ook mensen. Als ik dan af en toe hoor dat er diensten van 16 uur gedraaid moeten worden door personeelstekorten kunnen fouten bijna niet uitblijven, lijkt mij.

Je stukje is erg van de hak op de tak geschreven met veel kromme zinnen.
Enne…hou jouw vrouw’s ziekenrapport goed in de gaten! 😉 Sterkte ermee!

Mup · 9 maart 2007 op 17:12

Sterkte voor je vrouw, het is akelig zoals hetkan lopen, maar zijn er ook vanuit de zieke mens in ons verwende Nederland niet heel veel dingen die anders opgelost kunnen worden?
De verwijzing naar je eerste boek is begrijpelijk, maar past niet echt in dit stuk,[quote]en niet bepaalde medicatie mocht hebben. [/quote] en bepaalde medicatie niet mocht hebben, is m.i. een betere zin,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder