Mijn oom is dood. Mijn tante ook trouwens, eigenlijk iedereen die als familie zijnde ooit om mij heen toefde: vader, moeder, kind, oma’s en opa’s, nichtje, alles heb ik al weggebracht. Maar er gloort licht aan de horizon want er schijnt nog ergens een familietak van vaders kant te bestaan die nog niet ontgonnen is door mij.
Reden te meer om eens in het verleden te duiken en te zoeken naar onbekende bloedverwanten. Ik voer mijn naam in bij het zoveelste genealogie programma en druk op “zoek”. Eerst gebeurt er niets, waarom zou het ook maar dan verschijnt de eerste naam: mijn eigen naam lees ik daar. Dan zie ik de tweede naam en dat is ook mijn naam alleen de datums kloppen niet. Meer namen komen er binnen, zoveel zelfs dat het niet meer op het scherm past en ik moet scrollen om ze allemaal te kunnen lezen. De oudste naam laat een geboortedatum zien van 1773, dan 1844, 1867 en tenslotte 1947 want dat ben ik zelf. Merkwaardig om te zien dat ik al zovaak geboren ben en even zoveel keren ben overleden, behalve die laatste keer want die moet nog komen. Sinds 4 jaar ben ik al op zoek en mijn onderzoek was ondertussen aardig vastgelopen.

Vorig jaar kwam ik op het lumineuze idee om eens een begraafplaats te bezoeken waar mijn voorvaderen zouden kunnen liggen. Na enkele dorpjes vond ik mezelf en dan sta je toch raar te kijken. Nieuwsgierig geworden liep ik alle paden af maar vond verder niemand met mijn naam en ik ging terug naar mijn vermeende voorvader. Mijn gedachten dwaalden af en terwijl ik daar met lege handen stond kwam er een oud vrouwtje aanschuifelen en ze hield naast mij stil. Ik heb jou nog nooit gezien hier, kun je het vinden? Ik zoek mijn familie, bromde ik terug. Die zul je hier niet vinden, zei de vrouw, deze zijn allemaal dood. De oude vrouw die in het zwart liep en aardig op leeftijd was keek mij aan met een paar lachende en opbeurende ogen. Ik besloot haar te vertellen dat alle gegevens op de steen klopten met mijn naam, tot op de letter maar alleen de datum klopte niet. Ach ja, zei ze, dit was de laatste van deze familie dus hier hoef je niet verder te zoeken. Maar in deze streek heeft bijna iedereen deze naam dus zal zoeken niet eenvoudig worden, jongeman. Hierna liep mijn onderzoek vast tot in juni dit jaar.

Ik las ergens een bericht waarin mijn naam voorkwam en reageerde er direct op. Toen ik antwoord kreeg bleek dit het juiste spoor te zijn, eindelijk. Maar de laatst levende link die de oude familie en ook mijn vader nog gekend moet hebben bleek te zijn overleden in 2005, ook hier greep ik weer mis. Er stonden meerdere namen op die lijst van mensen die allemaal waren ontsproten uit dezelfde voorouder uit 1773 wiens mijn naam ik draag, maar allemaal geschreven met dikke rode letters. Er onder stond geschreven dat de rood gekleurde namen niet benaderd mochten worden in verband met de privacy. Na dit gelezen te hebben liep ik als een ijsbeer door mijn hol en bonkte met mijn kop tegen de muur. Eindelijk heb ik ze gevonden en dan mag ik ze niet benaderen, alleen per telefoon maar als ik niet weet in welke stad of dorp ze wonen waar moet ik dan zoeken? Zoals Zadkine’s standbeeld “de verwoeste stad” in Rotterdam de bommen staat tegen te houden, zo stond ik verwensingen omhoog te schreeuwen. Niet dat het iets oplost maar het lucht op zoals ook het schrijven van dit epistel lucht geeft.

Maandag ben ik gaan werken en heb eerst het gezeik van collega’s aan moeten horen over hun verrichtingen dit weekend zoals dat golfballetje dat op een haar na de hole miste, of die donkere wolken die dreigend boven de barbecue hingen. Dan denk ik: jongens, waar hebben jullie het over.


11 reacties

Avatar

wendy77 · 14 augustus 2006 op 11:33

Sterkte Peet en een dikke knuffel van mij
Misschien dat dat helpt 😉
:kiss:

Avatar

senahponex · 14 augustus 2006 op 13:25

Is altijd leuk spitten in het verleden en zoeken naar je roots, en met jou naam Prlwytskovsky moet het vinden toch niet zo moeilijk zijn.

😀

Avatar

DreamOn · 14 augustus 2006 op 13:25

Wat een gewéldige column en dat zeg ik niet gauw tegen jou! 😉

De laatste alinia vind ik ook heel mooi: dat gelul over simpele dingetjes terwijl jij je familie aan het zoeken bent. Complimenten!

Maar heten er zoveel mensen Medeklinkesovski? Dat wist ik helemaal niet…

Avatar

Mosje · 14 augustus 2006 op 14:58

Dat van die privacy zou ik gewoon aan mijn laars lappen. Gewoon bellen, faxen, schrijven of whatever.

Avatar

klapdoos · 14 augustus 2006 op 18:02

Dat kom ik ook al jaren tegen in de genealogie. Ben je eindelijk waar je denkt te wezen, krijg je te lezen via de e-mail dat je die en die personen niet mag benaderen, i.v.m.privacyredenen…En dan al die moeite voor noppes…Balen man.
Sterkte in ieder geval,
😮

Avatar

WritersBlocq · 14 augustus 2006 op 18:56

Een typisch geval voor ‘Spoorloos’, laat hen het werk doen en wie weet kom je nog iemand van je eigen bloedlijn tegen die nog van vlees en bloed is. Het lijkt mij heel eenzaam zo.
Prachtig neergezet, en succes!!

Avatar

KawaSutra · 14 augustus 2006 op 19:28

Ik heb ook eens een poging gewaagd maar van mijn soort zijn er gelukkig nog zat onder de levenden. Maar zo’n onderzoekje naar de roots is wel een leuk tijdverdrijf. Ik hoop dat je nog eens echte resultaten boekt. In ieder geval heb je een prima column neergezet.

Avatar

Li · 14 augustus 2006 op 22:53

Wat een fantastisch geschreven column!
Gooi je andere naam in de groep en we zoeken mee 😀

li

Avatar

Ma3anne · 15 augustus 2006 op 07:06

Goed geschreven column.
Prima idee van Li. Aanvulling: wanneer je je naam niet openlijk op de site wilt zetten, stuur dan PB’tjes naar mensen die mee willen helpen zoeken. Ik meld me alvast aan als medespeurder.

Avatar

Kees Schilder · 15 augustus 2006 op 15:35

Prachtig neergezet Peet

Avatar

Nana · 17 augustus 2006 op 20:52

Bijzonder. Oproep plaatsen in een krant? Stel ze willen wel contact met jou… 🙂

Geef een antwoord