Mam ik heb buikpijn! Het werd zo langzamerhand een gevleugelde uitspraak van mijn kind die al bijna 2 jaar met enige regelmaat bij de dokter kwam vanwege helse buikpijnen en zure boeren. Vezeltjes eten! zei de dokter, maar dit had bij hem geen enkel resultaat tot gevolg. Het is 7 oktober wanneer ik wederom hoor dat mijn kind buikpijn heeft, en ditmaal geeft hij te kennen dat het menens is. Volgens zijn zeggen kan hij amper lopen, dus lijkt het me beter dat we het volleyballen voor die avond maar even laten schieten. Ik stuur hem onder een warme douche, leg een paar aspirines voor hem klaar en sommeer hem op de bank te gaan liggen.

Rond de klok van 23:00 uur is het duidelijk dat we dit deze nacht niet gaan redden met de nodige pijnstilling en een warme kruik op de buik, dus we bellen de dokterswacht. Daar aangekomen worden we met een pijnstiller weer naar huis gestuurd. Om vervolgens 2 uur later bij de volgende dokterswacht te arriveren. Gewapend met een zakje laxeermiddel worden we echter weer naar huis verwezen, want een keer goed poepen moet de oplossing bieden.

Wanneer ik wederom 2 uur later met de dokterswacht bel zegt de assistente doodleuk.. “Luister mevrouw, u bent hier vanavond al 2x geweest!” ik snauw haar toe dat dit de derde keer gaat worden. Linksom of rechtsom, maar ze krijgt mijn twee opties die bestaan uit nogmaals naar de dokterswacht komen, of een belletje met 112. Nadat ik haar ook nog even om haar naam heb gevraagd begint ze toch in te binden, en mogen we ons melden bij de nachtpost in het ziekenhuis.

Tot mijn verbazing komt de dokter van 4 uur daarvoor binnenwandelen, en zegt me doodleuk.. “ah, ik zie het al.. een klassiekertje!” Ik frons mijn wenkbrauwen en vraag haar wat ik me daarbij voor moet stellen. In haar jargon betekend het echter het klassieke verhaal van een blindedarm ontsteking. Mijn klomp breekt ter plekke, en vraag haar dan ook poeslief of ze dit niet 4 uur eerder had kunnen bedenken.

Een dag later is het kind geopereerd aan een blindedarm ontsteking, waar echter nog een leuke bonus aan vast hing in de vorm van een abces ter grootte van een sinaasappel. In totaal zijn we zeventien keer naar het ziekenhuis geweest om aandacht te vragen voor zijn pijn en ongemakken, maar om er iets aan te doen hadden de heren niet zo’n trek in. Intussen zijn we een paar maanden verder, de problemen met zijn darmen blijven actueel.

De laatste keer bij de huisarts zei de beste man.. “mevrouw, u moet wel beseffen dat uw kind echt HEEL erg ziek is geweest, en dat het tijd nodig heeft om te herstellen!” Ik kijk hem met ingehouden woede aan, want zeventien keer heb ik aan de bel getrokken om aandacht te vragen voor mijn kind. Zeventien keer werden we weer naar huis verwezen, ondanks de uitslagen van de echo’s die duidelijk aangaven waar het probleem zat.

Nu zitten we in het traject van de kinderartsen in een ziekenhuis een uur rijden verderop. Dat was noodzakelijk om het kind zijn vertrouwen terug te geven. Nog steeds is er geen duidelijke diagnose voor handen, maar moeten we langzaam onze gedachten ergens anders op focussen. Zijn hersenen hebben waarschijnlijk TE lang pijn signalen naar zijn buik uitgezonden, dat ze nu niet anders meer kunnen. Hieruit blijkt wel weer dat je niet goed wordt van de hedendaagse gezondheidszorg!


15 reacties

SIMBA · 25 maart 2012 op 19:03

Oei, dit is echt schandalig!
Ik zou zeggen trauma healing en/of cranio sacraal therapie, het kind moet van een hele hoop stress en angst afgeholpen worden!

champagne · 25 maart 2012 op 21:56

Heel vervelend dat het zo is gelopen. Ik snap dat je daar boos en moedeloos van wordt. Sterkte!

Meralixe · 26 maart 2012 op 10:36

Welkom terug van weg geweest.
Er doen TE veel verhalen de ronde van falende geneeskundige zorgen. Steeds zijn er uitvluchten die de slordigheid camoufleren en is er bij de leek te weinig kennis voor handen.
Sterkte!!! :hammer:

WritersBlocq · 26 maart 2012 op 15:48

Ai… pijnlijk, dit! Heel veel sterkte en inderdaad, de reguliere gezondheidszorg rammelt. Maar dat is ook het geval bij de cranio sacralen van Simba hierboven, en nog een hele lange rij andere therapeuten etc. etc. …

Tsja, wat moet je dan :eh:

ik heb geen tips, alleen een bak warmte en genegenheid voor jullie. Taai taai, Pauline.

arta · 26 maart 2012 op 16:53

Mijn mond viel open!
Lees dit eens: [url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=9130][b]Precies hetzelfde verhaal, maar dan bij mijn zoon [/b][/url]
Tis écht te gek voor woorden!!

pleuro · 27 maart 2012 op 03:09

Dit is nog maar de korte en tevens behoorlijk genuanceerde versie van het hele relaas waar we de afgelopen maanden mee hebben liggen worstelen.

Een kind dat dusdanig getraumatiseerd is door dit alles, dat hij enkel nog kon bedenken dat er 1 dokter in Zwolle was die wel naar hem luisterde, die hem wel begreep, die al eerder wat had gevonden wat anderen over het hoofd hadden gezien.

Als laatste noodgreep heb ik uiteindelijk de kracht van de dreigementen moeten gebruiken, bloed onderzoeken en een CT scan af moeten dwingen om de kenners in beweging te krijgen om het probleem vanuit een andere invalshoek te benaderen.

En nu nog bedenk ik me elke dag weer hoe ik het zover heb kunnen laten komen, en dat ik mijn kind niet eerder opgepakt heb om naar een academisch ziekenhuis te gaan..

@Arta Ik hoop dat jouw kind inmiddels wel weer opgeknapt is na dit alles.. zo herkenbaar als maar kan!

arta · 27 maart 2012 op 12:00

@Pleuro: Ach, hij heeft er een puberdepressie aan overgehouden (die al 7 mnd duurt) en een enorm wantrouwen tegen elke ‘witte jas’, maar verder gaat het prima 🙁
(Dus let alsjeblieft goed op met hem, qua gedragsverandering, etc.)

Dees · 27 maart 2012 op 12:51

Wat een verhaal weer…

Dat van die pijnsignalen klinkt… nou ja als iets om niet zomaar voor waar aan te nemen. Maar dat zal je nu ook vast niet meer doen 😉

pleuro · 28 maart 2012 op 01:01

Nee Dees, ik ben in dat opzicht gelukkig niet uit een ei gekropen 😉

Fem · 28 maart 2012 op 08:09

Je moet soms wel erg lang in de rij staan om kaartjes te krijgen voor het medische circus…

Echt om woest van te worden zeg!

Mien · 28 maart 2012 op 08:22

Die doktoren in Zwolle gaan wel erg ver in klantenbinding.
Ik mag hopen dat je die blinde dokter met de blinde darm om zijn oren hebt geslagen.
Wat een triest verhaal.

Mien

p.s.
Wat helpt tegen dit soort frustraties is (leuke) columns schrijven op ColumnX. 😉
Ben benieuwd naar je volgende.

pleuro · 28 maart 2012 op 19:51

Ik heb jou ook gemist Mien 😉

Mien · 29 maart 2012 op 23:40

???

Sagita · 20 juli 2012 op 19:24

Ik heb hetzelfde meegemaakt met mijn oudste zoon. (Huis)artsen onderkennen een blindedarmontsteking pas in een heel laat stadium. Een longontsteking kunnen ze ook niet meer diagnosticeren trouwens. Als er complicaties optreden worden ze pas wakker. Ik haat de huisartsenpost. Twee paracetamol innemen kan ik zelf ook wel verzinnen.
En dan vindt de politiek het laakbaar dat mensen soms uit hun dak gaan op poli’s etc!
groet
Sagita

decy · 3 december 2012 op 03:27

The [url=http://www.rolexwebshop.com/]rolex replica[/url] submariner is among the unique models on the market reputed watchmaking pioneers. This model is especially suitable for the diving enthusiasts becasue it is technical features satisfies [url=http://www.rolexonsales.co.uk/]rolex replica watches[/url] their expectations and requirements. Water resistance capacity on the [url=http://www.rolexsreplicaonline.com/]swiss rolex[/url] watch is about 300 meters that is suitable for the diving sports lovers. The triplock system of the model acted a just as one [url=http://www.pointerwatches.co.uk/]breitling replica[/url] additional layer for increasing the water proofing. The situation of the watch will come in two materials like [url=http://www.watchesservice.co.uk/]replica rolex[/url] 904L chromium steel and 18k gold. The chromium steel provides classic outlook to the watch and possesses high corrosion resistance property.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder