Een stad ontwaakt. De eerste karrenvrachten denderen over de kasseien en klieven een weg naar buiten door een weeïge vochtige deken, diffuus verlicht door de zich uitrekkende zon. In een hoek van een steeg hangt een doordringende urinelucht als een restant van de nacht. Het vermengt zich met de geur van versgebakken brood. Een kat krabt ongeduldig aan een verveloze deur, vermoeid en hongerig. De liefde is gewonnen, de nacht geronnen. De zon maakt onverstoorbaar zijn dagelijkse ronde. Steeds op jacht om de schaduw te verdrijven. Slechts weinig plekken ontkomen aan zijn moorddadig bereik. Geglazuurde pannendaken weerkaatsen de brandende zonnestralen in een vergeefse poging de verstikkende warmte buiten de stad te houden. Vermoeide verflagen bladderen af, stenen die ooit door mensenhanden zijn verbonden verbrokkelen en verworden tot stof. Van de mens rest slechts een schaduw, vluchtend in de vergankelijkheid.

De dag loopt ten einde. Het stadse leven zwoegt zich traag voort onder het juk van de eeuwige zon en verzandt in een wolk van ragfijne stofdeeltjes die het straatbeeld door het laag invallende zonlicht een geelbruine kleur geeft. Langzaam verruilt de stad zijn melancholie voor optimisme. Lampen worden ontstoken, ramen en deuren geopend. Mensen verlaten hun schuilplaatsen op zoek naar verkoeling en de warmte van elkaar.

Langs de brede boulevards van de Seine paraderen de stadse juffers tikkend op het plaveisel met hun dichtgeklapte parasols, arm in arm met grijze bolhoeden. De hemel kleurt donkerblauw. Fonkelende sterren verschijnen aan het firmament en speels spiegelen ze zich aan het zwartkleurende water van de rivier. Onder een druk belopen brug in het schemerdonker maakt een laatste zwerver zich op voor een nieuwe zoektocht door nachtelijk Parijs.

Langzaamaan raken de terrassen bevolkt met kleurrijke jurken en zwierige hoeden. De mannen achterovergeleund in gesprek met de buurman aan de andere tafel, af en toe onderbroken door een trek aan hun dikke sigaren. Een grande dame fladdert tussen de tafeltjes door richting café. Aromatische rookpluimen maken weer plaats voor de geur van dure parfum. Zodra de deur opent weerklinkt de rauwe stem van Edith Piaf tussen de gevels van het plein. ‘Non, je ne regrette rien’.

Een aangeschoten cafébezoeker komt uit de deuropening naar buiten en waggelt half struikelend over een terrasstoel het plein af en verdwijnt in de duistere nacht. Het zojuist nog druk bezochte terras vormt nu een stilleven. Het geroezemoes van de laatste terrasbezoekers staat in schril contrast met de uitbundige sfeer in het café dat zijn beslotenheid af en toe met vlagen prijs geeft aan een zwoele zomeravondbries.

De nacht is grenzeloos. Het verhitte stadsleven komt langzaam tot afkoeling. Het levenslied zoekt zijn weg via verlichte straten en donkere stegen om uiteindelijk weg te sterven in een roes van weemoed en dronken verlangen.

[img]http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b6/Gogh4.jpg[/img]

[url=http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b6/Gogh4.jpg]Nachtcafé[/url] – [url=http://nl.wikipedia.org/wiki/Vincent_van_Gogh]Vincent van Gogh[/url]

Categorieën: Verhalen

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

12 reacties

Eddy Kielema · 18 juni 2006 op 17:27

Van mij mag dit verhaal voortaan naast het schilderij hangen!

WritersBlocq · 18 juni 2006 op 18:45

Je hebt een schilderij geschreven Kawa, zoals alleen jij dat kunt. Achter elk detail, elke zin, schuilt wéér een verhaal. [quote]Mensen verlaten hun schuilplaatsen op zoek naar verkoeling en de warmte van elkaar.[/quote]
Ik proef, voel en beleef het verhaal weer, en ga het zeker nog heel vaak lezen. Ik ben diep onder de indruk. Grote Klasse, ja, met een grote K.

DreamOn · 18 juni 2006 op 20:13

Héél mooi beschreven, heel poëtisch, het deed me denken aan liedjes van Frank Boeijen, qua sfeer. Groetjes Trudy 🙂

Mosje · 18 juni 2006 op 20:49

Verrassend zoals je uitkomt bij het schilderij van Van Gogh.
Wel mooi geschreven, maar ik laat toch een punt van kritiek horen. Dit stukje, evenals je vorige, neigt naar het bombastische, of heeft het al bereikt. In elke zin zit wel wat, en dat is veel te veel van het goede, zeker bij een schilderij waarvan je kunt zeggen dat het van elke bombast is ontdaan.

Ma3anne · 19 juni 2006 op 07:54

Edith Piaf als anachronisme tussen de bolhoeden en parasolletjes, komt me wat vreemd voor.
Het begin beschrijft duidelijk van Gogh. Het tweede deel vind ik meer Toulouse de Lautrec.

Erg mooi beeldend beschreven. De impressionistische stijl heb je goed getroffen.

Anne · 19 juni 2006 op 07:55

Beste Kawa,
Ik sluit me aan bij Mosje. Niettemin, compliment voor de duidelijke liefde waarmee je schrijft.
Anne

sally · 19 juni 2006 op 11:33

Ik had de eer het allereerst je verhaal te lezen.

En mijn reaktie weet je dus ook al.

Petje af voor de manier waarop jij de dingen op papier zet.
Maar wat mij betreft was dit ook net iets té veel van het goede.

veel liefs
Sally

Troy · 19 juni 2006 op 13:42

Dat je kunt schrijven weten we, maar ook van mij even een beetje kritiek dit keer. In het verleden werd ik wel eens aangepakt voor het gebruiken van te veel bijvoegelijke naamwoorden. Ik ben daar later steeds meer op gaan letten, en begrijp nu onderhand ook wel waarom het enigszins storend was. Dit verhaal is zeker mooi, maar ik geloof dat je zelfs mij hebt weten te overtreffen qua bijvoegelijke naamwoorden:-P Het is gewoon net iets te veel van het goede, en voor mijn gevoel doet dat inderdaad wat afbreuk aan het verhaal. Het loopt als een trein, maar het is net een beetje te.

KingArthur · 19 juni 2006 op 14:02

Voor mijn gevoel kloppen verhaal en schilderij ook niet met elkaar. Ik vind het verhaal veel mooier.

WritersBlocq · 19 juni 2006 op 22:12

Ik heb hem weer gelezen, en vind hem weer perfect. Geen woord teveel of te weinig, ik blijf hem prachtig vinden en hij is absoluut kandidaat voor mijn top 3 van dit jaar.
Nog een groetje, Pauline 🙂

KawaSutra · 20 juni 2006 op 11:30

Voor mij was het een uitdaging om zo exact mogelijk te beschrijven wat ik zie en wat ik daarbij voel. Ik denk dat mij dit goed gelukt is maar een ander kijkt en voelt met andere zintuigen en dan kan ik me voorstellen dat het idd. wat bombastisch overkomt. Impressionistische schilders schilderden ook puur vanuit het gevoel hun impressie van de werkelijkheid. In dit geval spatten de emoties als het ware zelfs vanuit de kasseien op het plein. In de werkelijkheid van de 19e eeuw moest Edith Piaf nog geboren worden maar voor mijn gevoel paste ze er prima tussen.

Hartelijk dank voor jullie eerlijke kritieken. Ik zal er zeker mijn voordeel mee doen.

Mup · 21 juni 2006 op 21:41

Mijn eerste reactie was, mooi! weer een echte Kawa! Toen las ik alle reacties, en was mijn tweede reactie hetzelfde:-)

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder