Doe effe normaal

Volgens het kabinet help ik mee aan verloedering van de maatschappij. Mijn normbesef vervaagt. Ik gedraag mij asociaal en tolereer dat gedrag ook van anderen. En ik heb gebrek aan discipline. Humor! Als je niet beter wist zou je acuut een huisarts raadplegen en om een verwijzing naar de crisisdienst vragen. Hoogste tijd dat den Haag eens echt aan het werk gaat en normaal gaat doen.

Jomanda’s tampon

Ik loop me eigen helemaal de touwtyfus te prakkiseren zoals ze dat in Den Haag noemen over wat voor onzin ik nou weer eens in mijn maandcolumn moet schrijven. Bij het proletarisch winkelen op de “Fred”, dat is zeg maar de PC hoofdstraat van Den Haag maar dan met meer kouwe kak, valt mijn oog plots op zo een ovulatie blad waarin de komende jaarhoroscoop staat beschreven.

Kinderen of geen kinderen?

Mijn vriendin begon laatst spontaan over kinderen. Ik krabte me drie keer op m’n voorhoofd en zei dat ik er nog een nachtje over moest slapen voor ik er een goed standpunt over in kon nemen. Die nacht droomde ik van een doomscenario waarin kinderen al blerend, kwijlend en poepend mijn leven een hel maakte en anderom was het ook niet echt gezond. Wat moest ik nu?

Vogelhokje

Het sneeuwde en het was koud. Mijn vrouw had in haar kerstpakket een vogelhuisje gekregen. Ik besloot het meteen voor de hongerende vogeltjes op te hangen. Het voederhokje was biologisch afbreekbaar. Dat betekent dat het na een jaar of twee spontaan uit elkaar valt.

De bevrijding

Volgens een recent onderzoek brengen wij Nederlanders per avond gemiddeld 177 minuten televisiekijkend door. Dat betekent dat ú heel wat langer op de bank voor de kijkdoos zit dan ík, want hoewel er een tijd is geweest dat ik elke avond aan de buis gekluisterd zat, is er heden ten dage weinig meer dat mijn televisiehonger kan stillen.

De frustratie van de columnist

Ondanks de Apocalyptische regenbui verliet uw columnist die nacht even het internetcafe, om te gaan kijken naar een meisje dat achter de ramen druk bleek te zijn met ouwehoeren door ‘t nieuwe mobieltje, zodat hij haar op de terugweg niet alsnog telefonisch de waarheid kon zeggen, omdat wel duidelijk was dat hij haar nummer niet meer had. “Het enigste dat jij goed kan is mij negeren” had hij haar willen toeschreeuwen.

Duivelskind

Dit jaar heeft hij ook vuurwerk afgestoken. Net als al die grote jongens uit de straat. Die jongens verzamelden vuurwerkfolders en daarin zaten ze dan uren te kijken en te vergelijken. Ze hadden er ook een paar voor hem meegebracht. Hij kreeg er zelfs drie. Eentje om al dat moois uit te knippen, eentje om aldoor in te kijken, en eentje om te bewaren.

Tempo!

Hij rukte zijn kunststof zak open en zoog met gulzige halen zijn mond vol. Zijn adamsappel schoot heen en weer: hij slikte het door! Hij rolde het strak op tot een smalle koker, perste tot de laatste druppel opwelde en likte die op.

Sukkel

Als ik met twee van mijn dochters het restaurant inloop, zie ik dat de meeste tafeltjes bezet zijn. Bij het raam is nog een tafeltje vrij. Terwijl wij een kop koffie bestellen, kijk ik naar buiten. Tegenover het restaurant zie ik wat winkels. Geen wereldschokkend nieuws als je bedenkt dat het een winkelstraat is.

Man, vrouw en auto

[b]Man en auto[/b]
Altijd al is hij dol op auto’s geweest. Als kleuter speelde hij het liefst met autootjes. Nooit had hij er teveel om zich heen. Hij hield dat altijd vol. Al gauw kwam zijn belangstelling voor grote auto’s.

Blinde egotripperij

De nieuwe politiek die ons beloofd werd door Pim Fortuyn heeft in ons land al vele slachtoffers gemaakt. Op het uitpuilende bal der gecorrumpeerden viel een nieuwe danspartner te bewonderen: Eduard Bomhoff. Glimmend van pret, als een schooljongen die net de pot met knikkers gewonnen heeft, zat hij bij Paul Witteman aan tafel, genietend van alle aandacht die hij twee maanden had moeten missen.

Dump jij of dump ik?

Believe it or not, ik ben benaderd voor een maandelijkse column over het onderwerp ‘liefde’ voor een datingsite. Nou laat ik je maar vertellen dat een medecolumnist me niet voor niets heeft omgedoopt tot Koningin Kansloos. Maar dat gedeelte hadden ze waarschijnlijk over het hoofd gezien.