De glimlach van een kind

[i]reactie op [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=31]Kinderen of geen kinderen[/url] (Ion)[/i]

[i]’De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft. De glimlach van een kind…’ [/i] afijn, u kent de rest. Zo zongen Willy en Willeke Alberti jaren geleden dit loflied op het kind. Toen kon ik, behalve meegalmen op theatrale wijze, nog niet bevroeden dat de tekst voor mij ooit een diepere betekenis zou krijgen.

Woman in blue

[i]reactie op [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=32]Jomanda’s Tampon[/url] (R@@F)[/i]

Eerlijk is eerlijk. Hij staat je beeldig, R@@f. Ik moet bekennen dat blauw je altijd goed staat en die met kant afgezette jurk laat je figuur ook zo goed uitkomen. Af en toe loop je wat rood aan, vergeet niet zo nu en dan adem te halen, niemand verwacht van je dat je continu je buikje inhoudt. En dan die pruik. Je weet hoe die lange blonde lokken mijn fantasie prikkelen!

Wegens Gezondheid

Eind oktober begon Schooltv van Teleac/NOT met een ehbo project. Acht tv uitzendingen van tien minuten voor kinderen in groep zeven en acht. In het voorjaar van 2003 wordt de reeks herhaald. De bedoeling is ongetwijfeld goed. Maar EHBO in tachtig minuten? En lang niet alle scholen doen er aan mee. Hoogste tijd voor een verplicht schoolvak: ‘WeGe’ (Wegens Gezondheid). Te beginnen in groep 1 en doorlopend tot en met het laatste leerplichtjaar.

Plasser in de rits

Krijg een sms-berichtje van mijn vriendin: ”voel me kut”. Dus bericht ik haar terug dat ik mijn lul ook wel eens voel. Met name als ik de rits van mijn broek te snel optrek en dat gebeurt nogal eens de laatste tijd. De laatste keer moest ik er zelfs voor naar een ziekenhuis.

Doe effe normaal

Volgens het kabinet help ik mee aan verloedering van de maatschappij. Mijn normbesef vervaagt. Ik gedraag mij asociaal en tolereer dat gedrag ook van anderen. En ik heb gebrek aan discipline. Humor! Als je niet beter wist zou je acuut een huisarts raadplegen en om een verwijzing naar de crisisdienst vragen. Hoogste tijd dat den Haag eens echt aan het werk gaat en normaal gaat doen.

Jomanda’s tampon

Ik loop me eigen helemaal de touwtyfus te prakkiseren zoals ze dat in Den Haag noemen over wat voor onzin ik nou weer eens in mijn maandcolumn moet schrijven. Bij het proletarisch winkelen op de “Fred”, dat is zeg maar de PC hoofdstraat van Den Haag maar dan met meer kouwe kak, valt mijn oog plots op zo een ovulatie blad waarin de komende jaarhoroscoop staat beschreven.

Kinderen of geen kinderen?

Mijn vriendin begon laatst spontaan over kinderen. Ik krabte me drie keer op m’n voorhoofd en zei dat ik er nog een nachtje over moest slapen voor ik er een goed standpunt over in kon nemen. Die nacht droomde ik van een doomscenario waarin kinderen al blerend, kwijlend en poepend mijn leven een hel maakte en anderom was het ook niet echt gezond. Wat moest ik nu?

Vogelhokje

Het sneeuwde en het was koud. Mijn vrouw had in haar kerstpakket een vogelhuisje gekregen. Ik besloot het meteen voor de hongerende vogeltjes op te hangen. Het voederhokje was biologisch afbreekbaar. Dat betekent dat het na een jaar of twee spontaan uit elkaar valt.

De bevrijding

Volgens een recent onderzoek brengen wij Nederlanders per avond gemiddeld 177 minuten televisiekijkend door. Dat betekent dat ú heel wat langer op de bank voor de kijkdoos zit dan ík, want hoewel er een tijd is geweest dat ik elke avond aan de buis gekluisterd zat, is er heden ten dage weinig meer dat mijn televisiehonger kan stillen.

De frustratie van de columnist

Ondanks de Apocalyptische regenbui verliet uw columnist die nacht even het internetcafe, om te gaan kijken naar een meisje dat achter de ramen druk bleek te zijn met ouwehoeren door ‘t nieuwe mobieltje, zodat hij haar op de terugweg niet alsnog telefonisch de waarheid kon zeggen, omdat wel duidelijk was dat hij haar nummer niet meer had. “Het enigste dat jij goed kan is mij negeren” had hij haar willen toeschreeuwen.

Duivelskind

Dit jaar heeft hij ook vuurwerk afgestoken. Net als al die grote jongens uit de straat. Die jongens verzamelden vuurwerkfolders en daarin zaten ze dan uren te kijken en te vergelijken. Ze hadden er ook een paar voor hem meegebracht. Hij kreeg er zelfs drie. Eentje om al dat moois uit te knippen, eentje om aldoor in te kijken, en eentje om te bewaren.

Tempo!

Hij rukte zijn kunststof zak open en zoog met gulzige halen zijn mond vol. Zijn adamsappel schoot heen en weer: hij slikte het door! Hij rolde het strak op tot een smalle koker, perste tot de laatste druppel opwelde en likte die op.