De bevrijding

Volgens een recent onderzoek brengen wij Nederlanders per avond gemiddeld 177 minuten televisiekijkend door. Dat betekent dat ú heel wat langer op de bank voor de kijkdoos zit dan ík, want hoewel er een tijd is geweest dat ik elke avond aan de buis gekluisterd zat, is er heden ten dage weinig meer dat mijn televisiehonger kan stillen.

De frustratie van de columnist

Ondanks de Apocalyptische regenbui verliet uw columnist die nacht even het internetcafe, om te gaan kijken naar een meisje dat achter de ramen druk bleek te zijn met ouwehoeren door ‘t nieuwe mobieltje, zodat hij haar op de terugweg niet alsnog telefonisch de waarheid kon zeggen, omdat wel duidelijk was dat hij haar nummer niet meer had. “Het enigste dat jij goed kan is mij negeren” had hij haar willen toeschreeuwen.

Duivelskind

Dit jaar heeft hij ook vuurwerk afgestoken. Net als al die grote jongens uit de straat. Die jongens verzamelden vuurwerkfolders en daarin zaten ze dan uren te kijken en te vergelijken. Ze hadden er ook een paar voor hem meegebracht. Hij kreeg er zelfs drie. Eentje om al dat moois uit te knippen, eentje om aldoor in te kijken, en eentje om te bewaren.

Tempo!

Hij rukte zijn kunststof zak open en zoog met gulzige halen zijn mond vol. Zijn adamsappel schoot heen en weer: hij slikte het door! Hij rolde het strak op tot een smalle koker, perste tot de laatste druppel opwelde en likte die op.

Sukkel

Als ik met twee van mijn dochters het restaurant inloop, zie ik dat de meeste tafeltjes bezet zijn. Bij het raam is nog een tafeltje vrij. Terwijl wij een kop koffie bestellen, kijk ik naar buiten. Tegenover het restaurant zie ik wat winkels. Geen wereldschokkend nieuws als je bedenkt dat het een winkelstraat is.

Man, vrouw en auto

[b]Man en auto[/b]
Altijd al is hij dol op auto’s geweest. Als kleuter speelde hij het liefst met autootjes. Nooit had hij er teveel om zich heen. Hij hield dat altijd vol. Al gauw kwam zijn belangstelling voor grote auto’s.

Blinde egotripperij

De nieuwe politiek die ons beloofd werd door Pim Fortuyn heeft in ons land al vele slachtoffers gemaakt. Op het uitpuilende bal der gecorrumpeerden viel een nieuwe danspartner te bewonderen: Eduard Bomhoff. Glimmend van pret, als een schooljongen die net de pot met knikkers gewonnen heeft, zat hij bij Paul Witteman aan tafel, genietend van alle aandacht die hij twee maanden had moeten missen.

Dump jij of dump ik?

Believe it or not, ik ben benaderd voor een maandelijkse column over het onderwerp ‘liefde’ voor een datingsite. Nou laat ik je maar vertellen dat een medecolumnist me niet voor niets heeft omgedoopt tot Koningin Kansloos. Maar dat gedeelte hadden ze waarschijnlijk over het hoofd gezien.

Etentje met Jansen

Op de deurmat vind ik een blauwe brief van de georganiseerde misdaad oftewel een belastingaanslag. Lekker om je dag mee te beginnen. Een voordeel heb ik wel, Jansen, fractievoorzitter van een lokale politiek partij heeft mij voor een diner uitgenodigd. Niet bij hem thuis want dan krijgt hij ruzie met zijn vrouw met wie ik diverse aanvaringen heb gehad.

Lichtcentrum Jamaica

Mijn vriendin is toe aan wat lichttherapie zoals zij het noemt. Lichttherapie! Vraag me af wat ze daar onder verstaat. Extra lampje aandoen?, kaarsen opsteken?. Ze ziet me denken en legt uit dat ze een zonnebank bedoelt. Ze vraagt of ik zin heb om mee te gaan. Ach, waarom niet. Ik heb nog nooit in zo’n ding gelegen.

Brief aan buurtgenoten

Amsterdam, december 2002

Beste Bibi en Mark. Jullie kennen mij niet, maar ik wil jullie – een beetje laat misschien – prettige kerstdagen toewensen. Namens jullie kennissen die ons een kaartje stuurden. Eigenlijk hebben ze ons helemaal geen kaart gestuurd, maar we ontvingen hem wel. Je moet weten dat een correcte postcode op de enveloppe geenszins betekent dat hij in de juiste brievenbus belandt.

Metafysische verklaring van fenomeen Pim Fortuyn

“U kunt daar wel zo stoer als een macho staan, maar u weet niet wat ik ga zeggen” zei toenmalig
tweedekamervoorzitter Jeltje van Nieuwenhoven eens
tegen een paar kritische mannelijke parlementariers. “Okay…” moet iets of iemand toen ergens gedacht hebben, “als de Nederlandse volksvertegenwoordigers-dus in feite
het Nederlandse volk zelf-worden aangevallen op hun mannelijkheid op het moment dat ze hun redelijke kritiek op de paarse regering willen uiten, dan stuur ik nu homo Pim op mevrouw de voorzitter af.”