Samenwonen

Binnenkort trekt hij bij ons in en wij zien beiden uit naar zijn komst. Maar voor het zover is, moet er nog oneindig veel geregeld worden. Geldzaken moeten op orde, dus schuiven we bedragen van de ene naar de andere rekening, om te zorgen dat het financiële plaatje straks klopt. Er moet een verhuizer geregeld worden, maar dat wordt ons gelukkig uit handen genomen, zodat wij ons op zaken met een hogere prioriteit kunnen richten. Het scheppen van ruimte, bijvoorbeeld, zodat onze nieuwe huisgenoot zich straks thuis zal voelen. Drie kasten in de studeerkamer beneden, moeten om te beginnen het veld ruimen. Ze worden opgehaald door een paar sterke mannen. Om de enorme hoeveelheid boeken, fotoalbums en prullaria netjes op te bergen, heb ik drie strakke, witte boekenkastjes gekocht. Ik hoef ze alleen nog maar even in elkaar te zetten. Wanneer ik daarmee wil beginnen, komt mijn dochter met een ander idee op de proppen. Ze is helemaal uitgekeken op haar roze boekenkast. ‘Als we die nu eens naar beneden versjouwen,’ stelt ze voor, ‘dan kunnen die nieuwe boekenkastjes op mijn kamer.’ Een dik uur later is niet alleen de vloer van de studeerkamer bezaaid met boeken en andere spullen, maar ook de vloer van haar kamer.

Samen brengen we de roze boekenkast naar de twee verdiepingen lager gelegen studeerkamer. Snel zorg ik ervoor dat de kast gevuld wordt, zodat de ergste rommel beneden is opgeruimd. Daarna zijn de nieuwe boekenkastjes, die in hun kartonnen verpakking liggen te wachten in mijn slaapkamer, aan de beurt. Nadat ik met de schroefboormachine de laatste schroef in de derde boekenkast heb gejaagd, kom ik omhoog, waarbij ik mijn hoofd stoot tegen de schuine wand. Het wordt me even teveel. Ik ben bekaf, al mijn spieren doen zeer en nu komt daar ook nog een enorme bult op mijn hoofd bij.

Na een goede nachtrust gaan we er vanmorgen allebei weer hard tegenaan. De boekenkastjes vinden hun nieuwe plek, in de slaapkamer van mijn dochter. Zij ruimt ze in, terwijl ik beneden nog het een en ander opruim, herindeel en schoonmaak. Als laatste stofzuig ik het hele huis maar eens extra goed; overal liggen stukjes verpakkingsmateriaal en piepschuim, bergjes zaagsel en stofwolkjes, die zich verborgen hadden gehouden op onzichtbare plaatsen. Met een zucht van verlichting berg ik de stofzuiger op en loop ik de kamers door, waar de afgelopen dagen zoveel werk is verzet. Het resultaat kan mijn goedkeuring wegdragen, zoveel is zeker. En in de studeerkamer beneden is, met wat omwegen, de zo felbegeerde ruimte gecreëerd. Wij zijn er klaar voor: laat die piano maar komen!