Met Linda, een vriendin van vele jaren terug, zit ik hernieuwd verbonden in de kroeg. We discussiëren en laten hevige fragmenten analyse los op elkaars leven. Het is echt vanouds gezellig. We zitten heerlijk door te draven en de drank vloeit rijkelijk, tot we kortstondig onderbroken worden door een vriendin van Linda, die duidelijk blij is haar te zien. Andersom is het genoegen minder. “Hee Annet…”, zegt ze lauwtjes. “Ben je naar de kapper geweest?”
“Ja, erg hè? Maar het groeit vanzelf wel weer… Vind je het erg lelijk?”
“Helemaal niet! Staat je hartstikke goed!”
“Oh ik ben zo blij dat je dat zegt, ik vind het veel te kort.” Ze strijkt onzeker over haar hoofd.
“Nee joh”, lacht Linda vriendelijk. “Met jouw kledingstijl en figuur past zo’n mannenkapsel helemaal goed!”

Het verknipte hoofd loopt met haar benen en een nieuwverworven staart ertussen de zaak uit. Linda is daarentegen weer helemaal terug. Ze begint zo levendig te vertellen over haar biologische tijdbom, dat ik hem bijna kan horen en er vreselijk om moet lachen. De zin en de onzin van ons geouwehoer zijn net weer soepel met elkaar in vriendschappelijk duel, als een triest excuus voor een man op ons afloopt. Hij heeft al de hele avond zitten azen en heeft na de twintig biertjes die hij achterover heeft gekieperd, eindelijk de moed verworven om op ons af te stappen. Zijn vettige te lange of te korte haar sliert in zijn gezicht en zijn uitspraak verraadt een gebrek aan afkomst dat – in de kringen waar hij zich in wil bevinden – gecompenseerd moet worden met een vreemdsoortig dialect.

Hij legt zijn armen om onze schouders en heeft last van zijn keel; in elke zin verwerkt hij een vreemd geluid, een soort schrapen, of kuchen.
“Hee dames… uhu-uhu-uhu”, bralt de Wassenaar wannabe.
“Last van de aardappel in je keel?”, informeer ik lieftallig, terwijl ik zijn arm van mijn schouder schud.
Hij kijkt me een tikje verward en daarna nijdig aan en richt zijn vettigheid op Linda.
“Was jij hier vorige week ook niet?”

Dit blijkt het startsein van een ware metamorfose. Zat ik net nog met een intelligente jonge vrouw de sterren van de hemel te bespreken, ineens is ze in het bezit van een hoge stem en een giechel. Er komt geen volzin meer uit en ze heeft last van oorbellen die niet lekker zitten, ze zit er voortdurend aan te prutsen. Haar borsten zijn zo zwaar geworden dat ze niet meer rechtop kan zitten, maar voorover aan het vallen is. De bal weet nog enig krediet te winnen door samenhang te brengen in het gesprek dat hij aanknoopt met de twee borsten die hem in het gezicht zwabberen.

In het kader van het verdeel-en-heers-principe van de rokkenjager, krijg ik plichtsgezelschap. De ‘vriend van’ doet verwoede pogingen me tot bewondering te verleiden met zijn managerschap en zijn trots op vier wielen. Met de drank in mijn lijf en een nijdige bui die eigenlijk niet voor hem bestemd is, weet ik hem vrij snel te reduceren tot een hoopje stotterende roest.

Nog een uur lang probeer ik Linda eraan te herinneren dat we vast nog wel een leuk gesprek zouden kunnen hebben. Een keer sis ik zelfs in haar oor: “ditch that loser”, een tekst van vroeger, die toen nog effect had. Maar er is geen beginnen meer aan. Linda danst op de maat van haar bioklok.

“Zorg goed voor jezelf Lin en houd het veilig…”, knuffel ik haar ten afscheid.

“Joh, blijf nog even. Vind je Paul niet leuk dan?”
“Ach”, haal ik mijn schouders op, “als je van managers houdt die nergens anders over kunnen praten dan over prijskaartjes van hun spullen…”

Er flitst iets bozigs door haar ogen.
“Je bent niet meer zoals vroeger”, zegt ze.

Ik herinner me de wie-maakt-me-wat Linda van ooit en zie haar nu zitten in een wanhoopspoging wie dan ook te verleiden tot het laten betasten van zijn hete aardappel, in de hoop op wat gezinsgeluk. Ik mis die andere Linda even hevig, al heb ik haar heel lang niet meer gezien.

“Ik weet het niet Lin…”

Ik zwaai nog even en stap op mijn fiets. Er blijkt gelukkig geen staart in de weg te zitten.


19 reacties

KawaSutra · 1 april 2007 op 01:02

[quote]Met de drank in mijn lijf en een nijdige bui die eigenlijk niet voor hem bestemd is, weet ik hem vrij snel te reduceren tot een hoopje stotterende roest.[/quote]
Haha, Dees ten voeten uit. 😉
Wat een prachtige karakterschetsen heb je hier weer neergezet. Linda inmiddels alweer genezen?

Trukie · 1 april 2007 op 01:21

Tja, schimmig, maar door jou woordspelingen zo helder als glas.

Rose · 1 april 2007 op 07:22

[quote]en richt zijn vettigheid op Linda[/quote]

Hahahaha… 😀

Herkenbaar stuk! Erg pittig geschreven, inderdaad leuke karakteromschrijvingen. Zie het scenario al voor me…

Nice!

pepe · 1 april 2007 op 08:24

Dees, je hebt de hernieuwde ontmoeting weer heel sterk neergezet.
Knap, hoe jij beheerst wegfietste.

arta · 1 april 2007 op 09:34

Geweldig hoe je dit hebt neergezet, Dees!
[quote]Zijn vettige te lange of te korte haar sliert in zijn gezicht en zijn uitspraak verraadt een gebrek aan afkomst dat – in de kringen waar hij zich in wil bevinden – gecompenseerd moet worden met een vreemdsoortig dialect.[/quote]
😆

WritersBlocq · 1 april 2007 op 10:27

Steengoed geschreven Dees!
Voel me wel een beetje betrapt, met mijn korte haar dat net iets te lang is 😀

Jochem Myjer heeft trouwens ook zo’n mooi stukje over die rammelende eierstokken.

Groetje, Pauline.

Prlwytskovsky · 1 april 2007 op 11:40

Even om een hoekje kijken naar het verleden om dan weg te fietsen naar de toekomst. Met bewondering gelezen.

Kees Schilder · 1 april 2007 op 13:50

Hulde! Een topper!

Mosje · 1 april 2007 op 16:08

Leuk stukje. Ach ja die Linda, haar klokje tikt door. Van wie niet eigenlijk? Van jou? Vergeten op zomertijd te zetten?
😀

SIMBA · 1 april 2007 op 18:56

[quote]Linda danst op de maat van haar bioklok. [/quote]
😆

DreamOn · 1 april 2007 op 19:21

Nou, daar ging je avondje!
Maar wel een superleuke column, heel beeldend geschreven, want ik zag het bijna voor me!
Groetjes DO

schoevers · 1 april 2007 op 19:28

Dees, Goede waar is duur en ik mag dit zo maar lezen!
Heerlijke column.

Li · 1 april 2007 op 21:08

Had even moeite met Annet die het verhaal kwam binnenstappen. Eigenlijk voegt dat niets toe aan de verhaallijn, dacht ik. Maar je had haar nodig voor het staartje!
Prachttitel en lekker geschreven column Dees.

Li

pally · 1 april 2007 op 21:55

Heel leuke column met mooie titel, Dees!
Ondanks de grappen scherp en analytisch geschreven, knap.
[quote]Haar borsten zijn zo zwaar geworden dat ze niet meer rechtop kan zitten, maar voorover aan het vallen is. De bal weet nog enig krediet te winnen door samenhang te brengen in het gesprek dat hij aanknoopt met de twee borsten die hem in het gezicht zwabberen.[/quote]

😆
groet van Pally

Mup · 1 april 2007 op 23:00

[quote]plichtsgezelschap[/quote]
Dat is een klasse-uitdrukking.
En op de fiets stappen en toch nog even zwaaien, petje af Dees,

Groet Mup.

KingArthur · 2 april 2007 op 13:31

Het kan verkeren…:-)

Anne · 2 april 2007 op 21:33

Allereerst Dees, weer erg scherp be- en geschreven, je beelden zijn duidelijk zonder eendimensionaal te worden, er zit vaart in het verhaal en de uitsmijter is zoals als is gezegd mooi vervlochten met een eerder personage.

Ik ken dit soort met melancholie en drank doordrenkte avonden met vriendinnen van vele jaren en nog meer gedeelde herinneringen ontzettend goed….tot ongeveer twaalf jaar geleden. De bijnabreuk die jij beschrijft werd bij mij een hele. En ik was Linda. De Dees uit het verhaal is nu zelf getrouwd, woont in Zwitserland, heeft een kind van een en krijgt binnenkort een tweede. Dat had ze destijds waarschijnlijk niet voor mogelijk gehouden.

Ik kan dit verhaal dus niet zonder zeer gemengde gevoelens lezen, waarbij mijn zicht en inzicht in mijn eigen cultuur en de nieuwe kennis opgedaan in een andere, veel manvriendelijkere cultuur elkaar in de weg zitten. Waarmee ik maar wil zeggen dat dit een zeer cultuureigen verhaal is.

Ach, misschien weet je dat heel goed, en is dat juist ook wat je wilt. Voor mij i.e.g. maakt dit verhaal, met een op zich boeiende thema (dat naar mijn idee betrekking heeft op hoe de tijd uiteindelijk alles breekt), me ontevreden achterlaat na lezing.

Ik weet niet, heb het gevoel dat je hier niet verder kijkt dan tot de randen van dit gebied van je belevingswereld dat betrekking heeft op de (gewenste?) zelfstandigheid en onafhankelijkheid van vrouwen. Alsof er in dit gebied iets verblinds in je kijken kruipt. Terwijl ik je toch ook anders ken uit je andere verhalen.

Nou ja, tot zo ver mijn spinsels. Hoop dat het een beetje duidelijk is. Groet van Anne.

Dees · 3 april 2007 op 09:27

Een heel lang verhaal dat beter per mail had gekund…. vandaar een: EDIT ALERT.

Anne · 3 april 2007 op 11:37

Lieve Dees, dank voor je uitgebreide reactie terug. Ach ik zou wel drie pagina’s kunnen antwoorden, ik geloof dat wij onnoemelijk veel te bespreken (zouden) hebben, maar dit zijn de treurige beperkingen van het internetverkeer.

Dees, ik hoop echt je een keer te ontmoeten, dan denk ik dat er vele onduidelijkheden, misvertanden, vooroordelen mijnerzijds enzoverder heerlijk uit de weg geruimd zouden kunnen worden.
Tot dat moment: ik blijf je lezen.
groet van Anne.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder