“Hé, Niek, jie bin te leat,” roept de eigenaar van de dorpssuper aan de overkant. De kersverse ondernemer knikt verlegen terug. Er heeft zich een groepje klanten met tassen vol boodschappen op de stoep van de kruidenier verzameld, er wordt gelachen en gesmoesd. Met een krat bier in zijn handen en een brede glimlach op zijn gezicht, doet de collega winkelier er nog een schepje bovenop, als hij in onvervalst Zeeuws naar hem roept:
”Je vrouwe lag zeker op jun hemde?” De verzamelde dorpelingen vinden het een goeie en lachen met hem mee. Blozend gaat Niek zijn winkel binnen, het lachen van buiten verstomd als hij de deur achter zich sluit. Hij hoort nu alleen nog het tikken van de tientallen klokken aan de wand. In de winkel ruikt het naar verf. Her en der staan nog de bloemstukken en flessen wijn, die hij gekregen heeft bij de opening, afgelopen zaterdag. Trots en tevreden richt hij zijn etalage met de door hem zelfgemaakte sieraden in. Hij kijkt alles nog een keer na, voordat de winkel open gaat.

Als hij later die ochtend geconcentreerd in zijn atelier aan het werk zit, schrikt hij op van de eerste klant die de winkel betreed. De winkel vult zich met een onaangename mestlucht. Voor hem staat een oude man, met een gebruind gezicht en een vuil vlekkerig petje op zijn hoofd. Met stoppels tot onder zijn ogen lacht hij vriendelijk en aan zijn lippen hangt een nat bruin gevlekt peukje. Je kunt zijn rotte tanden zien als hij zegt:
“Mien horloge doet nie meer, ei jie dur een nieuw chipje voor?” De edelsmid wil eigenlijk vragen,
“wilt u paprika of naturel?” Maar beseft dat de man, die een batterij bedoeld, het grapje niet zal begrijpen en zegt:
“natuurlijk meneer, wacht u maar even.” Als de man het smerige horloge aanreikt, valt het op, dat hij alle vingertoppen van zijn vuile handen met plakband heeft omwikkeld. Niek kruipt achter zijn werkbank en terwijl hij het horloge van een nieuwe batterij voorziet, kan hij zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vraagt:
“Wat heeft u toch aan uw vingers?” Het stinkende mannetje kijkt met een pijnlijke blik naar zijn vingertoppen en antwoord,
“dat mien jongen, dat is zweerage!”

Doet die oude vieze man Michael Jackson na, met die tape omwikkelde vingers, zoals in die clip op de tv? Niek kan zich niet meer inhouden.
“Is dat weer rage, doet u Michael Jackson na?” vraagt hij op de man af. Het mannetje, met zijn misselijk makende mestgeur komt ákelig dichtbij staan en lacht als hij antwoord:
“Jie kom zeker uut de stad? Mien vingers zijn ontstoken, ze zweren, `zweerage` int Zeeuws.” Als de man even later hoofdschuddend de zaak verlaat, zit Niek nog uren in de stank en denkt: “Dit schrijf ik op.”


14 reacties

SIMBA · 18 februari 2008 op 17:04

Ik denk dat Niek intussen al een stuk beter is ingeburgerd 😀

DreamOn · 18 februari 2008 op 18:21

Geweldig! Ik denk, dat jij je wel vaker qua humor zult moeten inhouden in je Zeeuwse dorpje, of niet?

[quote] Hij hoort nu alleen nog het tikken van de tientallen klokken aan de wand. [/quote]

Leuk, die klokken, maar je had beter de wekker kunnen zetten… 😀

[quote] De edelsmid wil eigenlijk vragen,
“wilt u paprika of naturel?” Maar beseft dat de man, die een batterij bedoeld, het grapje niet zal begrijpen en zegt:
“natuurlijk meneer, wacht u maar even.” [/quote]

Deze zin vind ik niet zo prettig lopen/lezen.
Volgens mij moet het zijn:

De edelsmid wil éigenlijk vragen: “wilt u paprika of naturel?” Maar hij beseft meteen dat de man die natuurlijk een batterij bedoel[b]t[/b] het grapje niet zal begrijpen en zegt in plaats daarvan: “natuurlijk meneer, wacht u maar even.”

Maar goed, dat is mijn bescheiden mening en het doet verder niets af aan het verhaal. Top!

Groetjes Kdo. 😉

arta · 18 februari 2008 op 19:01

Een leuk kijkje in de keuken van de edelsmid!
En dat dialect: heerlijk!:-)

Neuskleuter · 18 februari 2008 op 19:30

Haha, maar goed dat je het Zeeuwse dialect een beetje uitlegt, anders was ik het spoor net zo bijster als Niek.

Leuk, gaan we horen hoe het Niek verder vergaat?

Mosje · 18 februari 2008 op 19:31

O mien jong, ik heb buukpien van ut lache

pepe · 18 februari 2008 op 21:48

Erg beeldend geschreven, ik hoorde en zag de klokken tikken, rook bijna die man.

Weer een prachtig verhaal.

Trukie · 18 februari 2008 op 22:37

[quote]de collega winkelier er nog een schepje bovenop, als hij in onvervalst Zeeuws naar hem roept:”Je vrouwe lag zeker op jun hemde?” De verzamelde dorpelingen vinden het een goeie en lachen met hem mee [/quote]

[quote]De edelsmid wil eigenlijk vragen “wilt u paprika of naturel?” Maar beseft dat de man, die een batterij bedoeld, het grapje niet zal begrijpen en zegt:
“natuurlijk meneer, wacht u maar even.”[/quote]

Nederlanders onder elkaar :pint:

pally · 18 februari 2008 op 22:58

Ach, leuk weer, Niek, die couleur locale verhalen uit het Zeeuwse. Je weet ze geinig te brengen.Ik lust er wel pap van!

groet van Pally

Siebe · 18 februari 2008 op 23:19

Leuk verhaal Lagarto. Ik heb alleen wat moeite met de vorm. Zal hoogstwaarschijnlijk mijn eigen makke zijn hoor. Het zit tussen de oren. Overal waar jij ‘hij’ geschreven hebt en daarbij Niek bedoelt, las ik: jij, jij zelf dus. Gevalletje van cognitieve dissonantie dus. [i](Ik ben zo apetrots dat ik dat begrip kan lezen, schrijven, uitspreken èn begrijpen, dat ik het ontzettend graag gebruik. Kan ook zijn dat ik er gewoon erg vaak last van heb maar bij die gedachte sta ik liever niet te lang stil. Dat is alleen maar nòg verwarrender.)[/i] Niettemin, de hele setting van het verhaal inclusief hoofdpersoon vraagt er ook een beetje om, voor zover ik jou ken en iets van jou afweet. Was dat een bewuste keuze? Een autobiografisch verhaal (ik weet wel, zo heb je het niet expliciet neergezet, dat gebeurt dus tussen mìjn oren) leest wat raar in derde persoon. Dat ik daar last van heb betekent volstrekt niets waar je iets mee zou moeten, ik denk wel dat het te voorkomen zou zijn met slechts hele kleine en simpele aanpassingen. De naam bijvoorbeeld. Bijkomend voordeel van ‘jezelf verzinnen’ (of een stukje van jezelf) kàn zijn dat het je iets meer vrijheid geeft in het schrijven zelf. Maar dat kun je alleen zelf beoordelen of dat zo is. Het zou me niet verbazen als dit verhaal een vrij letterlijke weergave van werkelijke gebeurtenissen is. Misschien kun je dat nog eens laten weten, al was het maar om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen.

Gr.
S

lagarto · 19 februari 2008 op 07:34

Siebe, wat gebruik jij toch altijd veel woorden.
Het is inderdaad allemaal echt, beetje aangedikt, want dat kan ik niet laten. Dat het autobiografisch is in de derde persoon, komt alleen vreemd over voordiegenen die mij kennen, denk ik.
Groeten Lagarto

lisa-marie · 19 februari 2008 op 08:53

Heerlijk die humor, doe mij maar naturel enne dat van die plakband zal ik onthouden . Wie weet heb ik het ooit nog nodig 😆 😆

Siebe · 19 februari 2008 op 09:14

Grinnik…
Dankje! Voor de toelichting he? 😀

Hier op CX kennen veel mensen jou natuurlijk. Mogelijk heb je nog andere podia.

Gr!
S

DriekOplopers · 19 februari 2008 op 11:25

Met veel plezier gelezen. Een frisse kijk op boerenfratsen. 😀

Groeten,

R

Dees · 20 februari 2008 op 20:48

Leuk verhaal. Ik begreep hem eerder dan ik jouw interpretatie begreep, maar dat ligt erg aan mij (warhoofd) 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder