[i]Opgedragen aan al het personeel van het Beatrixziekenhuis[/i]
“Ga mee kickboksen! Dat is echt iets voor jou!” Het was mijn enthousiaste eindredacteur die ik verantwoordelijk kan houden voor één van de grootste misstappen in mijn toch al mislukte leven. Ik liet me,…. inderdaad: omlullen.
Een eindejaarsstukje. Net als ik iets dieps over het afgelopen jaar wil opschrijven, dan gebeurt het. Alweer! Mijn computer hapert, stottert en pruttelt, gaat op zwart. De donkere dagen voor kerst? Jazeker.
Op een bepaald moment ben je dingen zat. Dat had je vroeger als kind met spelletjes, dan werd je er te oud voor en speelde je er niet meer mee. Dat kreeg je met Sinterklaas, als je er niet meer in geloofde was de aardigheid er vanaf. Dat gebeurde later met vriendjes, ineens was je ze zat.
“Meneer Trawant ?
Ik schrok op uit de krant die al een tijdje werkeloos op mijn schoot lag.
Zo lang zat ik al in deze wachtkamer, die zijn naam weer eens uitbundig eer aandeed.
Er had inmiddels alweer een hele nieuwe lichting patienten plaatsgenomen op de kale harde zittingen sinds ik drie kwartier geleden was aangekomen.
Ik zag laatst een zwartwitfoto, van een travestiet, meende ik. De typische mannelijke gelaatstrekken waren subtiel gemaskeerd door zorgvuldig aangebrachte lipstick, eyeliner en een weinig oogschaduw. De borstelige wenkbrauwen en de ingetogen pruik maakten het plaatje compleet. “Ze beginnen het te leren”, dacht ik. Niet meer dat “over the toppe” met liters oogschaduw, carnavaleske 70-er jaren pruiken en opgespoten lippen. Maar gewoon een man die van een verkleedpartijtje houdt en hier niet voor naar de feestartikelenwinkel is gegaan, maar gewoon eens een kijkje is gaan nemen in de modale klerenkast van zijn stofzuigende echtgenote. En daarna als toetje nog even heeft gesnoept uit haar makeupdoosje.
