“Ik doe het niet, ik doe het niet, ik doe het niet meer!” Ik sta voor een kledingrek in een dure winkel mezelf te overtuigen dat stelen iets voor slechte mensen is. Een mooi shirtje kijkt me uitdagend aan. “Pak me,” lijkt het te schreeuwen. Met mijn handen voel ik eraan, zogenaamd zoekend naar het prijskaartje. In werkelijkheid merk ik zo dat er geen alarm aan bevestigd is. Stomme winkeliers! Waarom brengen ze me weer in de verleiding?
Vorige maand moest ik voor een schouderoperatie naar het ziekenhuis. Heerlijk een paar uur doezelen in narcose en daarna vertroeteld worden door nurses, wat wil een man nog meer. Helaas waren sommige nurses iets te… behulpzaam…
Ik maak een scherpe bocht om de tafelpoot, stijg met adembenemende snelheid op tot vlak onder het plafond en scheer met een heerlijke curve langs het raam. De wind suist langs mijn oren als ik met een duikvlucht naar beneden in het hoogpolig tapijt verdwijn. Soepel slalom ik tussen de haren van de vloerbedekking en spring er even later ruggelings als een dolfijn weer uit. Plotseling doemt de buurvrouw voor mij op. Zij is minstens vijfentachtig jaar oud en de huid van haar gezicht is gegroefd, wit en zacht. Ze draagt een schitterend turkooizen jurkje. “Tjonge, wat is ze mooi.”
Snok…….. Met een korte ruk wordt de groene band rond mijn linkerbovenarm aangetrokken. Het spreekwoordelijke zweet breekt bij me uit, en benauwd kijk ik naar mijn linkerhand. Die linkerhand, waar continue tikken op worden gegeven die net niet meer in de categorie vriendelijk te plaatsen zijn, vertoont allemaal opgezwollen aders. Langzaam gaat mijn hart iets langzamer kloppen. Nu kan het toch niet meer zo moeilijk zijn?
Geen dag, zonder gekleurde lach. Dat is wat wij al twee jaar zien, als hij zijn lach aan ons laat zien. De eerste tijd probeerde hij het lachen te vermijden, maar dat hield hij niet lang vol.
