Het suïcidale badeendje
Er was eens een badeendje, dat verschrikkelijk ongelukkig was. Het badeendje leefde namelijk in een huishouden waar mensen liever onder de douche gingen, dan in bad. Het badeendje mocht bijna nooit zwemmen.
Er was eens een badeendje, dat verschrikkelijk ongelukkig was. Het badeendje leefde namelijk in een huishouden waar mensen liever onder de douche gingen, dan in bad. Het badeendje mocht bijna nooit zwemmen.
“Doei jongens, ik ga er maar weer eens vandoor”. Ik had al wat drankjes op, dus ik kon maar beter gaan voordat ik teveel op had om te kunnen rijden. Ik pakte mijn sleutels. Nou ja, ik deed een poging tot, want na een paar minuten had ik ze nog steeds niet. Toen ik ze uiteindelijk in mijn kleine klauwen had, liet ik ze weer vallen en daarna opende ik eindelijk het portier van mijn kleine batmobiel.
Iedere morgen, tegen zessen, vertrekt er een arbeider. Vermoedelijk opgehaald, waarschijnlijk opgehaald, want er rommelt een motor stationair in de straat, precies gedurende de tijd die een arbeider nodig heeft zijn koffie op zijn biezen te morsen en zijn vriend, collega en vermoedelijk meerdere tevergeefs een beetje te leren.
Langzaam proberen woorden vanuit hoger gelegen gebieden een weg naar buiten te vinden. Het gevaar ligt op de loer dat zij in de kraag worden gegrepen door het spraakorgaan. Nimmer zullen zij dan de vingertoppen, de toetsen, het net of ColumnX bereiken en jullie netvliezen onder ogen komen. Ook de letters die in de komende weken aan het eind van de lange hals linksaf slaan, zijn kansloos.
Ons eerste kindje is overleden na acht maanden zwangerschap. Oeps, foutje van de verlosONkundige.