De TV gaat aan, zappend ga ik van het ene komkommertijd-programma naar het andere. Opeens kom ik bij een stel bejaarden aan. Aangezien deze groep mensen niet de allersnelste personen zijn op aarde, duurde het programma ruim een uur. En eerlijk is eerlijk, dat uur ben ik niet van mijn bank geweest. Tja, je gaat toch ineens nadenken.
De sporen van generaties liggen verscholen in haar schoot. De ‘Grande Dame’, de Haarlemmermeer. Vele beroemdheden hebben haar gestoord in haar ochtend gloren.Meegevoerd met de zwaan uit verre landen. Uitgestrekt polderland, liggend achter de duinen.Verleidelijk voor de grote stad, uitvalsbasis voor velen. Woon en werkplek, land voor de boer en de knecht.
Tijdens mijn vakantie in Italië had ik zonneallergie gekregen, dus ging ik naar de apotheek. Daar zat een vrouw met een zonnebril op en een mobiel aan haar oor, tranen liepen over haar wangen. “Zeker ontstoken ogen”, dacht ik, maar ik sloeg er niet veel acht op, omdat ik druk bezig was om mijn eigen huid te redden.
Ik ben het toch zo spuugzat dat iedere kwaal die ik ooit in mijn leven heb gehad, wordt afgedaan met de geijkte woorden dat het tussen mijn oren zit. Ondanks alle keiharde medische bewijzen, die er niet om logen, dat mijn rug en bekken nog schever waren dan de toren van Pisa, het bloed uit mijn linkernier spoot met dezelfde druk van een espressoautomaat en de uitslag van mijn allergietesten waren te vergelijken met een seismograaf die een aardbeving van 5 op de schaal van Richter aangaf.
