Symptoombestrijding

Neem maar een paracetamol, zei de dokter. Al dagen lang heb ik last van hoofdpijn en ging maar eens bij mijn huisarts langs. Pilletje, rust en even niet werken. Prima, dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Waarschijnlijk teveel stress in het leven en daar kun je hoofdpijn van krijgen. Maar over ging het niet. Ik neem toevlucht tot zwaardere middelen, uiteraard in overleg met de heelmeester. Uiteindelijk zit ik aan een dagelijkse portie morfine. En laten we wel wezen: het helpt. Praktisch geen hoofdpijn. Niet veel later – maandje ongeveer – overlijd ik aan een hersentumor die niet meer te opereren is.

Te snel volwassen

‘Ciraaaaaa……’ . ‘Waar is ze nou.’ ‘Kiekeboe’ Cira kijkt vanachter de boom lachend naar haar oudere zus Lucia. ‘Ow Cira, laat me nou niet zo schrikken’. Lachend rent Lucia naar haar kleine zusje van drie en tilt haar op. Cira schatert het uit van het lachen.

Kinderen een Kwartje

De actiedag voor Azië was er weer één van een Oudhollands saamhorigheidsgehalte die zijn wiedeweerga niet kent. Meestal ben ik kritisch bij massale spektakels met een hoog tranentrekkers- of lolbroekengehalte, maar nu heb ik er met plezier naar gekeken.

Spiegelbeeld, vertel me even…

Mijn pa hangt zo goed en zo kwaad als het gaat in een rolstoel. Dik ingepakt in zijn winterjas, sjaal en pet. Mijn dochter duwt de rolstoel en ik loop ernaast met zijn rollator, die mee naar huis moet. Pa mag het ziekenhuis verlaten. Kan nog niet op zijn benen staan, zo beroerd is hij nog, maar te goed om opgenomen te blijven volgens de artsen. Geen plaats meer in de herberg voor een oude gekneusde man.