Vanuit het toilet hoort ze een gil. Binnen een mum van tijd is ze bij het kleine kamertje. Daar staat haar jongste dochter hevig verontwaardigd, net drie, naar de natte grond te kijken. Haar slipje op de enkels. Zo trots als de kleine was over de nieuw verworven techniek van plassen en kleien, zo boos was ze nu. Hoe kon dat nou, papa en opa plasten toch ook staande en die knoeiden niet.
Ik ben de zoon van de minister van Binnenlandse Zaken van België, zei Raoul, een Belgische Waal, in vloeiend Indonesisch tegen de Indonesische politieman, dus laat mij gerust.
De agent liet ons gerust en gebaarde dat wij mochten doorrijden.
Waarom zei je dat, vroeg ik.
Och, zei Raoul, Ze liegen allemaal, dus ik mag ook liegen.
73 jaar was hij nu, ruim 73 jaar, Abraham Levi, Jood en weduwnaar.
Lijsttrekker van de partij “Vrede Nu”, de partij die met de dag meer stemmers naar zich toetrok, de partij die stond voor gematigdheid, voor vrede, voor de dialoog met de Palestijnen. De partij die waarschijnlijk de volgende premier zou leveren, en hij Abraham Levi zou die man kunnen worden, de man van Vrede, want hij en al de mensen die op hem zouden stemmen kozen voor Vrede, teruggave van het bezette land en de door Amerika aangestuurde verzoening.
De viespeuk! Ze weet zeker dat ze hem gaat aanklagen. De voyeur! Zo gauw ze thuis is, schakelt ze de tuchtcommissie in. Boeten zal hij. De kierenkijker. Ze had al zo’n donkerbruin vermoeden dat hij niet deugde. Ze heeft iets tegen mannelijke gynaecologen en dat vooroordeel is nu toch maar mooi bevestigd.
🙂 Goedemid. Euhhh morgen, u spreekt met de assistente van dokter Botsplinter.
🙁 …
🙂 Een visite? Nee Mevrouw, het spijt me, de dokter kan nu niet komen.
🙁 …
:-)U wilt de dokter spreken? Dat moet u over tien minuten even terugbellen want om twaalf uur begint het telefonisch spreekuur.
🙁 …
