Hij zat daar maar, verfomfaaid, ineengedoken, roerloos.
Ik dacht eerst dat het een jong was, maar het kan net zo goed een volwassen vogel zijn geweest die kalm op zijn dood wachtte. Dat doen dieren immers, net als de mens die in harmonie leeft met de natuur.
Tijdens een brainstorm sessie op mijn werk, kwam mijn iemand op het idee een adviseur in te gaan huren. En niet zomaar eentje, juist een adviseur werkzaam in een geheel andere sector. Dit idee werd een plan en het plan werd uitgevoerd. Het bleek een succes. De adviseur, een wat oudere dame zag precies de dode hoeken en kwam met zeer bruikbare ideeën en tips. Ook zag ze werkwijzen in ons bedrijf, die ze in het hare kon toepassen. Een win win situatie zoals dat heet.
Het waren onlangs roerige tijden op ons erf. Terwijl de lente tot een ware uitbarsting kwam en mij voorspiegelde dat alles zomaar vanzelf tot leven komt, bleek dat in onze dagelijkse praktijk iets meer voeten in de aarde te hebben.
De frêle hand van mijn moeder ligt in de mijne. Alsof een mol gangen in haar gestel graaft, verdwijnen de blauw geaderde lijnen onder haar nachthemd om in haar hals en gezicht weer op te duikelen. Hier en daar ontspruit een dikke hoop, gevormd door een moedervlek of gesprongen ader.
Ze kreunt wat, en fluistert: ‘Vergeef me. Zand erover, dan kan ik verder.’
