“Het is bijna weer de tiende van de maand, u heeft nog maar twee dagen de tijd om een staatslot te kopen.” Deze reclameshit hoor ik bijna twintig keer per dag. Ik schreeuw naar de radio dat ik er al drie heb! Ben het zat, iedereen weet dat de kans dat je de mega jackpot wint zo klein is, dat het waarschijnlijker is dat je op een maandag onder de bus loopt en vlak voordat de wielen je verpletteren, je daar een tas met oude goudstukken vindt.
Vijf vrouwen levend begraven in Pakistan. Drie van hen hadden de euvele moed om zelf hun huwelijkspartner te willen kiezen. Twee anderen namen het voor hen op. Dat kon natuurlijk niet. Dat was in strijd met de gewoonte. Zondigen tegen de regels. Ingaan tegen de traditie.
In een kuil en zand erover.
Goed gedaan mannen!
Houd de traditie in ere!
Bijna veertig jaar lang dacht ik zachtaardig te zijn. Té gemakkelijk, té goedgelovig. Bijna veertig jaar lang heb ik mezelf voor de gek gehouden. Zes weken geleden kwam het besef. De vreselijke waarheid. Er schuilt een monster in me. Langzaam neemt het bezit van mijn lichaam en geest.
Jawel, ik heb weer eens tijd om te schrijven. Niet dat ik überhaupt ook maar enige inspiratie heb hoor, maar ik word er eigenlijk toe gedwongen.
Iedereen is tegenwoordig alleen nog maar op zichzelf gericht. Zolang het individu zelf maar kan overleven is alles goed en doet er verder niets meer toe. Niemand durft nog op te komen voor ideeën, overtuigingen of opvattingen die anders zijn dan die van de groep. Niemand durft nog iemand anders te helpen en niemand is bereidt een ander te helpen. Bang om beoordeeld te worden op grond van je daden. Gelukkig hebben we dan altijd nog de “buitenlanders onderling”.
