Vanochtend om kwart voor zes sloeg ik met slaperige ogen het Volkskrant Magazine open. Mijn dag had niet beter kunnen beginnen, want wat las ik? De redding van Nederland is nabij. Geert Wilders heeft een partij opgericht: Groep Wilders-Partij voor de Vrijheid. Nu is deze partij zelf niet de sleutel tot een beter Nederland, maar kandidaat-Kamerlid Dion Graus wel!
Zo’n beetje dertig keer op een dag word ik geconfronteerd met één van mijn grootste angsten!
‘Het ouder worden’.
De gedachte dat ik over tig jaar mijn gebit af moet staan aan het bekertje water op mijn nachtkastje bezorgen me keer op keer kippevel aanvallen!
Muziek is een grote passie van mij. Ik luister er graag naar en speel ook vaak piano. Dankzij internet kun je bijna alles downloaden. Ik houd van klassieke muziek, jazz, fusion, popmuziek, kortom, ik ben breed georiënteerd. Mensen die mooie muziek maken beschouw ik als kunstenaars. Sting, Phill Collins, Pat Metheny, heel actueel James Blunt, fantastisch, de muziek die zij maken.
Het zal me verdomme toch niet gebeuren dat ik niet aan de nieuwste rages van deze eeuw deelneem. Oppassen moet ik, dat ik niet te ver achterop raak. Dat ik de nieuwste geneugtes in het leven mis. Het leven is al kort genoeg en van de hypes moet je genieten als het kan. Maar dan moet je wel bijzijn. Een van de rages de laatste jaren, is het ploegen. Niet meer: prik eens een vorkje mee, maar prik eens een meisje mee.
Vol verwachting zit ik voor de televisie, in afwachting van het enige mijzelf gepermitteerde dagelijkse televisiefragment: het weerbericht. Als ze verschijnt, valt mijn mond open van verbazing. Het is haar wéér gelukt. Marjon de Hond ziet er vandaag voor de zoveelste keer compleet anders uit dan gisteren.
