Zojuist besloot ik mezelf mijn avondmaal te warmen. Mijn avondmaal bestaat vanavond uit een ovenschotel van gister. Aardappeltjes met een kaassaus, naast twee stukjes vlees. Gister veertig minuten in de oven gehad en heerlijk van gegeten. Vandaag voorgenomen het overgebleven deel tot me te nemen.
Voor- of nabeschouwingen, zeker van grote evenementen, volgen altijd vertrouwde patronen. Neem een WK, hoe geef je zo’n ogenschijnlijk grote klus handen en voeten?
Tante Pos krijgt concurrenten: andere bedrijven mogen straks ook alle soorten post bezorgen. Mocht ik oud worden en der dagen zat, dan zal ik de PTT bezorgers herinneren die dag in dag uit trouw al die brieven en kaarten bezorgden.
Het begin van de jaren tachtig was niet alleen voor mij als tiener een donkere periode. Er heerste een economische recessie en de Koude Oorlog kwam op een kookpunt. President Reagan van de VS zaaide met zijn aartsconservatieve beleid minstens zoveel onrust onder zijn burgers als het Aidsvirus onder homo’s. Geheel in de geest van die tijd luisterde ik naar zwartkijkers als Joy Division, The Smiths en New Order. Discomuziek werd twintig jaar geleden door de serieuze muziekpers, maar ook door mij, volledig genegeerd. Een grote vergissing, blijkt achteraf.
Met een ingespannen coördinatie tussen ogen en rechterhand stuur ik mijn muis behoedzaam over het muisblad als een liefkozing op afstand, alsof een werkelijke aanraking wel wenselijk maar onmogelijk is. De muisaanwijzer volgt de lijnen van haar gezicht daar waar mijn vingertoppen verlangen te zijn.
