Ik was in gedachten verzonken naar ’t Hoekje gelopen. De auto was gespoten en zag er schitterend uit. Ik had die middag het dashboard weer ingebouwd. Alles kon weer worden ingebouwd. Ben zou nog een paar dagen veel werk hebben en dan was het gebeurd. En toch peinsde ik over het ‘kleinigheidje’. Ik wilde van het gevoel af dat Willem wat over me te vertellen had.
A., 8 februari 2003
Wouter,
Ik weet niet waar het aan ligt maar het lukt jouw partij iedere keer weer om mensen op de buis te toveren die de hoogte van mijn frustratietolerantiedrempel feilloos weten te peilen om er vervolgens met minstens een meter verschil overheen te denderen. Eerst Vriendt Peper die niet weg te branden was en nu die Marlboro-figuur van een buitenlandspecialist, Bert Koenders.
Graag schenk ik u voordat ik ook deze site weer ga verlaten nog wat licht aan het einde van de tunnel. Het is zo bijzonder sneu om de lezers in het donker achter te laten namelijk.
Waarom hebben Pakistan en Israël wel een vrouwelijke premier gehad en Nederland nog altijd niet ? Terwijl het emancipatiegeloof hier toch altijd zeer veel met de mond beleden is ?
“Are you Madferret?? Yeah.., we are!!”
De zin waarmee Liam Gallagher in de jaren 90 zijn Oasis concerten opende. Niemand zal hem meer kennen als de frontman van Oasis, maar als een op hol geslagen artiest die ruzie had in München en daarbij 2 tanden verloor.
Ik kwam Ber tegen in de bouwmarkt. Ik zocht naar strips om een lastige hoek van het laminaat af te werken. Ber had een lorrie met balken, planken een rol gaas en bakken met spijkers en schroeven. Wilde hij een tuinhuis bouwen? Maar waarvoor was dat gaas dan?
