Een ferme vlakke hand
Soms heb ik het gevoel dat ik een oude bejaarde man ben in het lichaam van een jonge god. Mijn bovengemiddelde voorliefde voor het doen van een middagdutje en het gevoel van warme pantoffels rond mijn voeten draagt daar zeker aan bij. Kon ik vroeger moeiteloos een week lang doorhalen in de kroeg, disco of ander etablissement, de volgende vroege ochtend fris en fruitig mijn bed uitstuiteren om dezelfde avond weer aan te sluiten in de polonaise, tegenwoordig heb ik er minstens twee dagen voor nodig om bij te komen van 5 pijpjes Desperado. Ik heb er gewoon geen fut meer voor. Ik vind het allemaal wel best. Een heersende opvatting die ik wel vaker bespeur bij mijn gabbers in het bejaardentehuis.
