Oppassen

Zondagmiddag, half twee.
Met de zon in m’n gezicht, m’n rode killershoes aan en LL Cool J met z’n beruchte “doin’ it” in m’n oren, rijd ik Selwerd tegemoet.
Maar als ik het tuinpad nader, gaat de muziek abrupt uit; dopjes uit de oren. Ik sta voor het tuinhek, en binnen een paar seconden vindt er een persoonsverandering plaats. Daar zit m’n zusje op d’r groene dwergenstoeltje. M’n vader en stiefmoeder zitten eromheen, ze lunchen met elkaar, als een hecht gezin.

Schrijfspul

Lyrisch word ik van schrijfspullen: blocnotes, boekjes, kleurpotloden, pennen. Ik krijg er nooit genoeg van. Een kantoorboekhandel binnengaan en kwijlend kijken bij de vulpennen. Of bij de variatie aan opschrijfboekjes. Groot en klein, simpel of mooi versierd. Ik laat ze genietend door mijn handen gaan. Vaak blijft het bij kijken.

Donkere wensen!

Laatst zat ik op een vreselijke saaie verjaardag en daar verzeilde ik in een gesprek, over het regelen van je eigen begrafenis of crematie. Nu is dat niet mijn favoriete onderwerp, maar aangezien de man in kwestie niet onaangenaam was om te zien en ontzettend leuke ogen had, ging ik het gesprek met hem aan. In de veronderstelling, dat naar mate de avond zou vorderen we wel op een ander niveau zouden belanden.

Zoals het wel hoort

Mensen schrijven teksten, maar teksten schrijven ook mensen. Ik schrijf dit stukje tekst om meer over mezelf te ontdekken, de lezer leest deze tekst om meer over de wereld te leren. Zoals het leven soms een fluitje van een cent lijkt zo is het soms ondraaglijk.

Geknipt voor het vak

Daar zit ik, het is 9.00 uur ‘s ochtends, vanaf nu geef ik me over aan haar talenten. Ik geef niet graag dingen uit handen, maar zij is er geknipt voor. Dat zie ik aan haar schaar … en aan haar naamketting, modieuze outfit en zonnebankbruine hoofd. Zij is dé ideale kapster.