Er stopte een grote Amerikaan voor het huis van Willem. Het was zo’n bak waarmee je je niet met goed fatsoen op de weg kunt vertonen. Je wordt gelijk gearresteerd omdat je de eerste de beste milieu activist een acute hartstilstand bezorgd. A-sociaal groot, goed voor twee parkeerplaatsen. Een eerste klas benzineslurper. Het ding veerde lichtjes in z’n vering toen hij tot stilstand kwam.
Jeetje, wat een vreemde man is dat. Ik zie hem gras maaien bij mijn buurman. De vreemde man is niet de buurman dat weet ik wel. Ik woon hier nog niet zo lang maar dat de vreemde man niet mijn buurman is, weet ik wel. Hij heeft ook een rare hond bij zich. Een soort monster rechtstreeks uit de hel. Een pitbull. De vreemde man ziet mij over de heg naar hem kijken en glimlacht terwijl hij het zweet uit zijn ogen veegt. De vreemde man heeft een ontbloot bovenlijf en ik zie allemaal littekens. Hij ziet mij kijken en vraagt of hij ermee door kan.
Gistravond iets teveel koffie gedronken waardoor de slaap geen vat op mij kon krijgen. Al draaiend van de ene op de andere zij raak ik in een soort van halfslaap wat mij het gevoel geeft iets werkelijk te beleven waarvan je eigenlijk zeker kan zijn dat het niet zo is. Plotseling bevind ik mij in een ruimte waar mensen al nippend aan een glas droge witte wijn vriendelijk met elkander keuvelen en ontwaar in de verte een ietwat kalende man, die met een minzame glimlach op z’n gelaat, het schouwspel op enige afstand gadeslaat. Een man met gezag lijkt mij, en begeef me richting deze persoon onderwijl mijn arm uitstrekkend om de voorbij schuivende ober van een glas bubbels te verlossen.
Koud terug van vakantie en sinterklaas meldt zich alweer. Ik struikel over de deurblokkende speelgoedbijbel van de heiligman op de mat. Bladerend zoek ik naar een computerspelletje. Zo een waarbij ik keuzes kan maken. Om als officier van dienst, centralist of spuitgast real time met mijn joystick te oefenen in een virtuele rampomgeving. Tevergeefs. Nee, Sint hoeft van mij niet. Kerst wel, het houdt een belofte in. Tijd van harsende kersttakken en kruitige vuurpijlen. Verrassend ook. Het komt voor dat kersttakken zes dagen na kerst het voorpaginanieuws nog halen. En vuurwerk honderdvierendertig dagen na nieuwjaar. Beide als ramp ja, dat wel.
Sinds kort is mij het subtiele verschil duidelijk tussen trommel en doos. Tijdens mijn trainingsloopje over 35 km op een lege zondagmorgen en ter voorbereiding van de Rotterdam marathon ging een loper onderuit door plotselinge steken in de zij. ,,Waar is de EHBO doos” roept een stressvolle runner vanuit het groepje rond de neergestorte pechvogel. Ik vraag mij hardop af wat je in zo’n geval hebt aan een verbandtrommel.
