Dublin, ergens na middernacht, ik verga van de honger en zeik mijn reisgezelschap zó hardnekkig aan hun kop over het vacuüm in mijn lichaam dat we de eerst beste vreetschuur binnenduiken om mijn zucht naar junkfood te bevredigen.
Het begon allemaal een paar weken terug, toen ik op vakantie in Nederland was. Mijn beste vriendin zei:’Je bent wel aangekomen sinds de laatste keer dat ik je zag, hè?’
Alle inspiratie die ik had na de plaatsing van de 1e column pats (poef) verdwenen:-? . Ik had er helemaal zin in, ik was zelfs misschien wel een klein beetje trots op mezelf. Dat gaf ook een lekker gevoel.
Ik voel me een beetje gammel. Wellicht het gevolg van de inspanningen van de laatste 5 dagen. Ik heb me laten vertellen dat zo’n Ierse pint 0,6 liter bevat. Guiness heb ik niet gehad. De vergelijking met afgetapte olie zal wellicht een paar lezers een zakverkramping geven maar toch hou ik het er op. Ik heb me tevreden gesteld met Carlsberg. Geen idee waar het vandaan komt maar het was goed binnen te houden. Ook na een uurtje of tien doorlopend kantelen. En dat dan twee dagen op rij.
Het voordeel van een terugblik is de realisatie van het punt waar je bent aanbelandt.
Termen als: “Vroeger was alles beter” en “Je had de oorlog eens mee moeten maken, kind”, sterven een langzame maar zekere dood. Want ik héb een oorlog meegemaakt. Live……..Op TV, bij ‘Show van Nederland.’
