Tegen half een ’s middags ging de telefoon. Ze had haar oudste thuis voor de lunch. Die moest met een half uurtje weer terug voor haar ‘middagschool’ zoals ze dat zelf noemde. Haar jongste had de leerplichtige leeftijd nog niet bereikt helaas. Maar zij mocht vanmiddag naar de peuterspeelzaal. Wat met aftrek van de tijd die ze nodig had om afscheid te nemen van haar kroost en het uitlaten van de hond daarna, toch een heel uur voor haarzelf alleen betekende.
Spiegelende novelle – Deel I.
We zijn zo vaak verhuisd, dat ik me niet meer herinner naar welke kant de Grote Beer gedraaid staat. Draai je om, Beer!
Ik, Lialechka, hang al drie en een half uur rond bij de kapper in Diemen, een miljonairs stadje bij Amsterdam. Mijn man, die zo dik is dat je hem niet kan omvatten heeft het in zijn hoofd gehaald om van mij, een vurige brunette, in de badkamer een gouden vogeltje te maken.
‘Mamma heeft iets leuks voor je gekocht.’ Verwachtingsvol kijkt Laura naar de enveloppe die we haar voorhouden. Haar ogen glimmen. Een cadeautje! Ticketbox, staat er op, leg dat maar eens uit aan een kind van zes. Een harmonica van kaartjes komt tevoorschijn. Een rits van drie kaartjes.
Mensen die niet van Jazz houden weten niet hoe prettig het is om iemand te ontmoeten die wel van Jazz houdt. Laat staan wanneer er op een feest, een langbenige, donkerharige schoonheid een boek vol “standards” bij zich blijkt te hebben, die per ongeluk ook nog mooi kan zingen. Ik mocht haar begeleiden voor een publiekje van 10 man die letterlijk tussen de schuifdeuren zaten te luisteren. Ze genoot zichtbaar en ik ook. Ik had ineens weer zin in bier.
,,Zo, dus u bent die mevrouw die mijn zoontje vuurwerkfolders geeft” brult de man die in mijn deuropening staat. Ik verstar en schrompel van angst centimeters ineen. Heel voorzichtig waag ik het om omhoog te kijken. De reus is net zo hoog als hij breed is. Zijn kaalgeschoren hoofd glimt als een snottebel in de regen.
